dissipator
dissĭpātor, ōris, m. [dissipo],
- a disperser, destroyer, Prud. Psych. 34 praef.
dissipātor, ōris, m. (dissipo), der Zerstreuer = Vernichter, Prud. psych. praef. 34. Augustin. in Ioann. tract. 11, 13.
rex [(Adelstane ] gloriose, ‥ exaltator ecclesiae ‥, ~or hostium
prodigus, ~or substantiae
hunc [Thomam ] ‥ aulica cupiditate et voracitate quadam lupina totius gregis ~orem potius et voratorem quam pastorem ‥ presumendum
pastores nostri qui non ‥ querunt ‥ dispensatores esse sed ~ores
~or substancie sibi relicte
non prodigus nec bonorum communium ~or
~or urbium ‥, ecclesias Dei cum praesulibus despiciens
ipsi structores ‥ fiunt destructores et edificatores ~ores
dissĭpātŏr, ōris, m. , destructeur [fig.] : Prud. Psych. præf. 34.