dissimulanter
dissimulanter, dissemblingly, secretly
dissĭmŭlanter, adv.,
- dissemblingly, secretly, etc., v. dissimulo fin.
dissimulanter, Adv. (dissimulo), unvermerkt, insgeheim, alqm diss. (ohne daß er es merkt) asservare, Liv.: verba non aperte, sed diss. conclusa, Cic.: alii (ante finem recedunt) diss. et furtim, alii simpliciter et libere, Plin. ep. – non od. ne (neque) diss., unverhohlen, Cic. u. Suet.: id non diss. tulit, gab sich keine Mühe, den Eindruck zu verbergen, Val. Max. 1, 5, 6: gratias agere populo Romano non diss. tulit, quod etc., brachte dem röm. V. seinen aufrichtigen Dank dar, daß er usw., Val. Max.
rem ~er secretam tenuit
contra ipsos ‥ choleram indignacionis concepit. pertransiit tamen ~er, nec adhuc contra ejus [prioris ] stoliditatem ad id tempus elocutus fuit
dissĭmulantĕr (14) (dissimulo), de façon dissimulée : Cic. Br. 274 ; Liv. 40, 23.
dissimulanter . adv. et, v. dissimulatim
See an image
See an image
dissimulanter
adv.
- dissimulo, dissemblingly, secretly: verba conclusa: adservari, L.