dubio
dubiō, Adv. (dubius), zweifelhaft, nec dubio, unzweifelhaft, Apul. met. 9, 2. Heges. 1, 16, 3.
dŭbĭō (dubius), adv., dʼune manière douteuse : non dubio Apul. M. 9, 2, sans doute, indubitablement.
Doblar, curvare, inflectere, nos
Doubleauappellamus arcum majorem primarium. Guido de Vigev. MS. de Modo acquir. et expugn. T. S. cap. 2 :
In pertica circa calosum sextum sint Dubiones quatuor, cum quibus plicentur seu ligentur ipsi podii,... et illi quatuor podii ligentur cum suis Dubionibus.