dubitative
dubitātīvē, Adv. (dubitativus), zweifelhaft (Ggstz. affirmative), Tert. de car. Chr. 23 extr. u.a. Eccl.
quod dominus vineae ~e et deliberativo modo loqui dicitur
clarebat circumquaque ‥ fulgor ‥, monstrans de eo nil ~e quern Deus sic munificaret celico lumine
non est certum ex intencione Philosophi quod posuerit aliquam aliam vitam, quia in diversis locis ‥ videtur loqui ~e
glossa ‥ ~e loquitur, dicens: ‘forte Valerius cessit administracioni Augustini’
objectis eidem ‥ articulis diversis, ad quos omnes ficte et †dubitive [] ac semper quasi ridendo ‥ respondebat : dubitative Conc. III 493b
dŭbĭtātīvē, c. dubitanter : Tert. Carn. 23.
Si vero contigerit ipsum reum Dubitative, obscure, vel implicite ipsi libello respondere, etc.