dubitativus

dŭbĭtātīvus, a, um, adj. [dubito],

• doubtful (late Lat.): sensus, Tert. adv. Marc. 2, 25 fin.—Adv.: dŭbĭtātīve, doubtfully: pronuntiare, Tert. Car. Chr. 23 fin.

dubitātīvus, a, um (dubito) = ἐνδοιαστικός, I) zweifelhaft, Tert. adv. Marc. 2, 25. – II) als spätlat. gramm. t.t. = einen Zweifel anzeigend, adverbia, Prisc. 15, 35: potestas (Bedeutung), Diom. 417, 30.

dubitativus [LL] , a (gram.) expressive of doubt. b doubtful, hesitant. ‘aut’ conjunctio ~am, si geminetur, habet potestatem; qui dicit ‘aut librum volo aut pretium’ utrumque ex aequo desiderare significat Bonif. AG 541; sunt quoque conjunctiones ~ae, ut ‘ne’, ‘†nec’ [? l. necne], ‘anne’ Alcuin Gram. 896A; quando ad neutram partem magis inclinatur, ut ‘dubito an Socrates currat’, aufert quidem inclinacionem a verbo ~o, et ob hoc verbis subjunctivis apponuntur ~a Ps.-Gros. Gram. 57; ~ae [sc. conjunctiones] sunt quas ibi adhibemus ubi de duobus dubitamus, ut ‘ne’, ‘an’, ‘anne’, ‘num’ Linacre Emend. Lat. 34.  b c1430 cujus causacionis motivum eo magis arguitive ~a patris opinio formaverat in alumnum quo ‥ Reg. Whet. II app. 453; dowtfulle, ambiguus ‥, dubius ‥, dubitans, ~us, hesitativus ‥ CathA.

dŭbĭtātīvus, a, um (dubito), douteux : Tert. Marc. 2, 25 || dubitatif, qui exprime le doute [gramm.]: Prisc. Gramm. 15, 35.