dubitabilis
dubitabilis, doubtful, to be doubted
dŭbĭtābĭlis, e, adj. [dubito], doubtful (very rare).
- I Pass., to be doubted: verum, Ov. M. 1, 223: virtus, id. ib. 13, 21. —
- II Act., feeling doubt: pectus, Prud. Apoth. 649.
dubitābilis, e (dubito), zweifelhaft, d.i. I) woran gezweifelt wird, Ov. met. 2, 223 u. 13, 21. Boëth. cons. phil. 4, 2 extr. – II) zweifelnd, Prud. apoth. 649.
vera loquor, quamvis fatum dubitabile fingam
indecens esse reputans de beata matre Dei quid ~e in laudem ejus recitari
quare moriantur homines mihi ~e est
sunt ~ia sapienti que nec fidei nec sensus aut rationis manifeste persuadet auctoritas
an ut de utroque separatim an ut de duobus simul ‥ sic enuntietur ~e est
quandoque ~e fuit utrum venirent ‥
jam oportet dicere aliqua ~ia et ea determinare
questio ~is est propositio ut ‘curritne Socrates vel non? ’
dŭbĭtābĭlis, e (dubito), douteux : Ov. M. 13, 21 || qui doute : Prud. Apoth. 649.
dubitābilis e, adj.
- dubito, doubtful, to be doubted: verum, O.: virtus, O.