dulcitudo
dulcitudo, sweetness
dulcĭtūdo, ĭnis, f. [dulcis], sweetness (very rare).
- I Lit.: gustatus, qui dulcitudine praeter ceteros sensus commovetur, Cic. de Or. 3, 25, 99.—
- II Trop., pleasantness, agreeableness, charm: usurarum, Dig. 42, 8, 10, § 10: CVM QVA VIXIT ANNIS XIII. CVM MAGNA DVLCITVDINE, in great tenderness (acc. to dulcis, II. B.), Inscr. Grut. 752, 3; so Inscr. Fabr. 250, 4.
dulcitūdo, dinis, f. (dulcis), die Süßigkeit, I) eig., Cic. de or. 3, 99 u. 161: Nili, Spart. Pesc. 7, 7. – II) übtr.: A) die Annehmlichkeit, d. usurarum, Ulp. dig. 42, 8, 10. § 10. – B) die Zärtlichkeit, Corp. inscr. Lat. 6, 11082 u. 13017.
earum [legum humanarum ] studia non vacant a ~ine consolacionis sancte
swetnes , ‥ dulcedo in gustu, ~o [v. l. dulcido ] in anima [v. l. animo ], suavitas
dulcĭtūdō, ĭnis, f. (dulcis), douceur [goût] : Cic. de Or. 3, 99 || dulcitudo usurarum Ulp. Dig. 42, 8, 10, usure modérée.
dulcitūdō inis, f
- dulcis, sweetness.