dulcifluus
dulcifluus, a, um (dulcis u. fluo), süß fließend, aqua, Anthol. Lat. 120, 4 (899, 4); fontes, Dracont, carm. de deo 1, 164.
ipsum mausoleum scatet unda ~a
manat ‥ fons dulcis potui
filius ejus [ducis W. ] ‥, velut surculus ex ~a abscissus arbore, ‥ coepit odoriferos gratissimae pueritiae flosculos emittere
florem ‥ nectareum, cujus ‥ ~is perfundebamur odoribus ‥, Aethericum episcopum
balsama dulcifluo vincit odore locus
~o modulaminis genere ‥ alleluia concinere
intra se sonus celicus resonat melosque ~um solitarium jocundat
sermo ducis ~us ‥ mirabiliter in suorum majorum exemplis diutius peroravit
~um beati martiris ‥ nomen
inde petuntur / dulcifluis precibus presentis commoda vite
tu me dulcifluo semper amore foves
suaviis et ~is obligationibus ad earum alliciunt amplexus
ut amaram humane malignitatis acrimoniam ~a divine bonitatis consideratio temperet
ex ~a vestre sanctitatis clemencia(
puerulus ‥ ~o luminum risu vultuque sereno
dulcĭflŭus, a, um (dulcis, fluo), coulant doucement : Drac. Laud. 1, 166.
Dulciflui fontes, apud Dracontium Hexaem. v. 49.
Dulciflue, in veteri Oratione ante Psalterii recitationem facienda, apud Martenium Itiner. tom. 2. pag. 138.