dulciloquus
dulcĭlŏquus, a, um, adj. [dulcis-loquor],
- sweetly speaking (late Lat. and rare): calami, Aus. Idyll. 20, 4: ars Orphei, Sid. Ep. 8, 11.
dulciloquus, a, um (dulce u. loquor), süß redend, calamus, Apul. poët. apol. 9 ext.: calami, Auson. edyll. 20, 2. p. 251, 2 Schenkl: ars Orphei, Sidon. epist. 8, 11, 3. v. 19. 21: flatus (calamorum), Anthol. Lat. 664, 4 (617, 3): libri, Augustin. conf. 4, 8.
‘dulcis’ componitur ‥ ~us
dulcĭlŏquus, a, um (dulce, loquor), au son doux, harmonieux : Aus. Idyll. 20, 2 ; Sid. Ep. 8, 11.