effringere

effringere [CL] 1 to break (partly fig.). b to break into. ~o, frango GlH E 129; ideo chorde rupte sunt et cithara effracta est P. Blois Serm. 633A; effractis claustris eolicis et convulsis maris ructibus Gir. EH I 36; jamque effractas rapiebat harenas / in pelagus classis J. Exon. BT III 186. b si quis furtum capitale comiserit, i. e.‥ domos effregerit Egb. Pen. 10. 3; qui per noctem ~ebat civitatem c sol. emendabat regi DB I 56v; si quis alicujus curiam vel domum violenter effregerit vel intraverit DB I 154v; baronum castella ‥ ~entes G. Steph. I 9. 2 (pass., of person) to be worn out, weakened. Dunstanus longo senio et magnis ecclesiae laboribus effractus Osb. V. Dunst. 36; licet tenear causa breviterque coarcter, / non tamen effranger ipsa dolore meo Nig. SS 444 (cf. ib. 3496: viribus atque vigore / corporis effractus diceris esse senex)); s1189 minis tandem et blanditiis effracti, monachi concesserunt ut ‥ Gerv. Cant. Chr. 461; Fordun Cont. XV 17 (v. confringere 2a). 3 (w. abstr. obj.): a to beat down (price). b to break (peace). c to crush (liberty). a cum gnarus folia [libri] volveret, pretium ~eret, barbari eum ‥ convitiis aggrediuntur W. Malm. GP (V. Aldh.) V 224; homo [Will. II] qui nesciret cujuscunque rei ~ere pretium vel estimare commercium Id. GR IV 313. b 1226 retraxit se de appello de pace regis effracta LTR Mem 8 r. 11. c conculcantur jura nostra, libertates ~untur Ockham Disp. 13.

Menu

Word wheel

effringere

Saved

Recent