effrenis
effrēnis, e, adj., v. effrenus init.
effrēnis, e (ex u. frenum), zaumlos, I) eig.: equus, Prud. psych. 179. – II) übtr., zügellos, unbändig, mula, störriges, Plin. 8, 171: dicionis effrenis, Prud. c. Symm. 1, 517: populi Romani vis et magnitudo non licentiā effrenis, Nazar. pan. 35, 3.
illorum qui gentili diu libertate ~es ‥ ad fidei ‥ sunt gratiam conversi
~us,unmidled velunsæled
ambos in rebus commissis strenuos sed ~es
similis ‥ omnium quos avara cupiditas fecit ~os
quicquid ~is audet
qualiter populus tam ~is posset sedari
ut illam ~em et ingenitam Romanorum cupiditatem cohiberet
lingua fit effrenis, nullo moderata tenore
~es semper et luxuriantes incommodis animos
~es ‥ impetus
ecclesiarum multiplicacionem avidam et ~em
effrēnis, e, v. effrenus : [pr.] Prud. Psych. 179 ; [fig.] Plin. 8, 171.