expedite
expedite, without impediment, without difficulty, readily, promptly, quickly
expĕdītē, adv., v. expedio, P. a. fin.
expedītē, Adv. m. Compar. u. Superl. (expeditus), a) beweglich, leicht zu handhaben, machinam iussit expeditius fabricari, Amm. 24, 2, 18. – b) unbehindert, schnell, expeditius navigare, Cic.: se alqo expeditissime conferre, Cic. – c) ohne Schwierigkeit, ohne Umstände, unbehindert, patientius et expeditius (Ggstz. implicite et abscondite), Cic.: exp. explicare, Cic.: expeditius os reponere, Cels.: expeditissime defensus, Plin. ep. – d) ungehindert, ungebunden, frei, eo, ut expeditius loqueretur, brachium exertante, Amm. 26, 2, 3. – e) fertig, loqui, Suet. Aug. 89, 1.
lapides pugillares ‥ pre alia gente promptius et ~ius ad manum habent
animalia dum surgunt ‥ graviores et debiliores sui corporis partes prius extollunt ‥ sicque ~ius eriguntur et celerius
quod ‥ ad nos redire valeat ~er [] : expeditus Cl 198
sed ut ~ius inquiratur, duo tantum hujusmodi assumenda sunt contraria
pretermissa ‥ ea que in hystoria Anglorum adusque principis Willelmi imperium de predecessoribus satis ~e contexta reperiuntur
expĕditē (13) (expeditus), dʼune manière dégagée, librement, facilement, aisément, promptement : expedite explicans, quod proposuerat Cic. Br. 237, développant avec aisance la proposition de son discours || -tius Cic. Att. 6, 8, 4 ; -itissime Cic. Fam. 6, 20, 2.
expedītē adv.with comp.and sup.
- expeditus, without impediment, without difficulty, readily, promptly, quickly: explicans quod proposuerat: expeditius navigans: te expeditissime conferas.