About
Menu

factitare

factitare [CL] , to perform frequently or habitually. probros propriis prosternere telis / nititur et strages alienis factitat armis Aldh. VirgV 2709; quo modo in expositione evangelii beati Lucae ‥ constat esse ~atum Bede Mark prol. 134A; in plurimis eorum quorum a me responsa et petisti ei accepisti constat esse ~atum Id. Kings prol. 716A; fac[t]itat, frequenter facit GlC F 39; 9‥ ~at, deþ, andwyrceþ WW; hic legere, hic orare solebat; illud et illud in Domino ~abat Gosc. Edith 36; 1169 quod constiterit ab antecessoribus ~atum J. Sal. Ep. 285 (288 p. 646); ~are, frequenter facere Osb. Glouc. Deriv. 239.

Saved

Recent