facticius
factīcĭus (-tĭus), a, um, adj. [facio], made by art, artificial, factitious (post-Aug.).
- I In gen.: sal, Plin. 31, 7, 39, § 81: colores, id. 31, 7, 42, § 91; 35, 6, 24, § 40: ladanum (opp. terrenum), id. 12, 17, 37, § 75. —
- II In the later grammarians: nomen, formed to imitate the natural sound, onomato - poetic, like tintinnabulum, turtur, Prisc. p. 581 P.
factīcius, a, um (factus), I) durch Kunst gemacht, nachgemacht, dem Natürlichen entgegengesetzt, color, Plin.: ladanum (Ggstz. lad. terrenum), Plin.: genus spadonum (Ggstz. nativum), Faust. bei Augustin. c. Faust. 30, 4. – Plin. 37, 98 jetzt fictis, an andern Stellen ficticius, s. d. – II) als spät. gramm. t. t.: nomen f., ein nach dem Naturlaute gebildetes Nomen (wie tintinnabulum, turtur), Prisc. 2, 31: verba f., Cassiod. de orthogr. 6.
alia [sc. species appellativorum ] ~ia, i. de sono facta ut tintinnabulum, turtur, clangor
non multos sed unum; non ~ios sed verum in unitate Sancti Spiritus Deum [cf. ]John xvii 3
pro quatuor paribus tractuum ~iorum cum forellis etbilettes emptis ad currum regine xiij s. iij d.
ab equo factitio
vite factitie labor et speculum theorie / illum mulcebat, sudare labor faciebat
factīcĭus, a, um, (factus), artificiel : Plin. 31, 81 || imitatif, formé par onomatopée : Prisc. Gramm. 2, 31.