finitus
finitus, rounded, rhythmical
fīnītus, a, um, Part. and P. a., from finio.
fīnītus, a, um, PAdi. (v. finio), bestimmt (Ggstz. infinitus), als gramm. t. t., Prisc. 17, 89 u.a.: Superl. finitissimus, Prisc. 17, 89. Not. Tir. 34, 62.
fīnītus, (16) a, um, part. de finio || adjt , [gramm.] défini ; finitissimus Prisc. Gramm. 17, 89.
Duo majora signa non pulsantur, nisi in festivitatibus quæ fiunt in cappis... et ad officium fratris qui intra Monasterium est Finitus.Miracula S. Paulini, Julii tom. 3. pag. 272 :
Cum ego fui in curia B. Alexandri, ego vidi eum Finitum, spiratum et mortuum.
fīnītus
adj.
- P. of finio.—In rhet., rounded, rhythmical: apta et finita pronuntiare.