frustratio
frustratio, a deception, disappointment, rendering vain
frustrātĭo, ōnis, f. [frustror],
- a deceiving, deception, disappointment, frustration (rare; not used by Cicero): in horunc familiam Hodie frustrationem iniciam maximam, Plaut. Am. 3, 1, 15 (875); so, frustrationes dare (with ludificare), id. Most. 5, 2, 30 (1151): clamant, fraude fieri, quod foris teneatur exercitus: frustrationem eam legis tollendae esse, Liv. 3, 24, 1: cum longo sermone habito dilatus per frustationem esset, id. 25, 25, 3.—With subj. gen.: frustratio Gallorum eo spectabat, ut tererent tempus, donec, etc., id. 38, 25, 7.—In plur.: cum variis frustrationibus differretur, Just. 9, 6: quo magis me petiverunt, tanto majorem iis frustratio dolorem attulit, failure, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 5; Quint. 2, 20, 3: sine successu ac bono eventu frustratio est, non cultura, failure, Varr. R. R. 1, 1, 6.—
- 2 A delaying, keeping back, Dig. 17, 1, 37 al.
frūstrātio, ōnis, f. (frustro), die Täuschung eines Glaubens, einer Erwartung, a) = das Irreführen jmds., der bei jmd. veranlaßte Irrtum, das Zumbestenhaben, Foppen, in horum familiam hodie frustrationem iniciam maxumam, Plaut. Amph. 875: Plur., optumas frustrationes dederis in comoediis, du wirst die schönsten Beispiele für das Zumbestenhaben in der K. darbieten = auf der Bühne meisterlich den Betrogenen spielen, Plaut. most. 1152 Sch. – b) = das vergebliche Hinhalten, die absichtliche Verzögerung, Nichterfüllung, Vereitelung, Verfehlung einer Erwartung, eines Planes, tanto maiorem iis frustratio dolorem attulit, Planc. in Cic. ep.: cum longo sermone habito dilatus per frustrationem esset, Liv.: omnis agricultura sine successu ac bono eventu fr. est, non cultura, eine vereitelte Erwartung, ein Fehlschlagen der Erwartung, Varro: grana ciceris in acum continuo et sine frustratione (ohne das Ziel zu verfehlen) inserere, Quint.: variis frustrationibus non sine risu differri, mit mancherlei leeren Hoffnungen hingehalten werden, Iustin. 9, 6, 8. – mit subj. Genet., fr. Gallorum, Liv. 38, 25, 7. – m. obj. Genet., cupiditatis, Col.: tantae rei, Liv.: frustrationem eam legis tollendae esse, Liv.
~o, commotatio
si quis sive persuasionibus partes aut testes ad sophistice jurandum induxerit, aut ~onis causa subterfugere fecerit, ‥
si vero spes inanescit ad vanitatem, opponit ei justitia veritatem, fortitudo ~onem, prudentia confusionem, temperantia ignominiam
~onem laborum suorum
frūstrātĭō, (14) ōnis, f. (frustro), action de mettre dans lʼerreur, de tromper, duperie : Pl. Amph. 875 ; Most. 1151 ; tantæ rei frustratio Liv. 27, 47, 6, tromperie touchant un point si important || action dʼéluder, subterfuge : Liv. 25, 25, 3 ; 38, 25, 7 ; Tac. H. 1, 73 || déception, désappointement : Varro R. 1, 5, 6 ; Planc. d. Cic. Fam. 10, 23, 5.
- 1. (Plaut.) misleiding, bedrog;
- 2. het rekken, opzettelijke vertraging [Gallorum];
- 3. teleurstelling, echec.
frūstrātiō ōnis, f
- frustror, a deception, disappointment, rendering vain: dilatus per frustrationem, L.: Gallorum, by the Gauls, L.: tantae rei, L.: variis frustrationibus periculo exempta, Ta.