frustratus
frustrātus, ūs, m. [frustror],
- a deceiving, deception: aliam invenito, quam habeas frustratui, Plaut. Men. 4, 3, 21 (695).
frūstrātus, ūs, m. (frustro), die Täuschung, frustratui habere, zum besten haben, foppen, Plaut. Men. 695: omnibus frustratui esse, von allen zum besten gehabt (gefoppt) werden, Non. 6, 25.
1 frūstrātus, a, um, part. de frustro et de frustror.
2 frūstrātŭs, ūs (seulemt au dat. sing.) action de tromper : frustratui habere aliquem Pl. Men. 695, se jouer de qqn.