frustramen
frustrāmen, ĭnis, n. [frustror],
- deception: nos in fraudem induimus frustraminis ipsi, Lucr. 4, 817.
frūstrāmen, inis, n. (frustro), die Täuschung, Lucr. 4, 814.
frūstrāmĕn, (16) ĭnis, n. (frustro), tromperie : Lucr. 4, 814.