frustillatim
frustillātim, adv. [frustillum],
- in small pieces, in little bits (ante-class.): nisi mihi virgo redditur, Jam ego te faciam ut hic formicae frustillatim differant, Plaut. Curc. 4, 4, 20 (576); Poët. ap. Non. 112, 8.
frūstillātim (frūstilātim), Adv. (frustillum), brockenweise, in Brocken, Pompon. com. 166. Plaut. Curc. 576.
~im, frustatim
frustillātim, (16) par petits morceaux : Pl. Curc. 576.