frustrabilis
frustrābĭlis, e, adj. [frustror],
- that will be disappointed, vain, deceitful (post-class.): exspectatio, Arn. 2, 58: res, id. 6, 206.
frūstrābilis, e (frustro), fehlschlagend, Arnob. 2, 22.
~is, i. inanis
dux etiam monitis arrisit protinus istis, / ‥ / usque sub extremam vitae frustrabilis horam
putantes quoque voluntatem divinam non esse universaliter efficacem, id est, non impedibilem, non ~em, non defectibilem ullo modo
omnis volicio Dei adintra est immobilis, et per consequens non est ~is, trahibilis, curvabilis, anullabilis, obeditiva, regibilis, ducibilis, gubernabilis, fragilis, impotens, vincibilis, ~is, licenciabilis
frūstrābĭlis, e (frustro), trompeur, décevant : Arn. 2, 22 ; 6, 22.