fulgeo
fulgeo, to flash, lighten
they shine in their armor
- I Lit.: si fulserit, si tonuerit, si tactum aliquid erit de caelo, Cic. Div. 2, 72, 149: cum aestate vehementius tonuit quam fulsit, Plin. 18. 35, 81, § 354; Mel. 1, 19, 1; Lucr. 6, 160; 165: Jove fulgente cum populo agi nefas esse, Cic. Vatin. 8, 20; cf.: Jove fulgente, tonante ... caelo fulgente, tonante, id. N. D. 2, 25, 65; v. fulguro: tremulo tempestas impete fulgit, Lucr. 6, 174: fulsere ignes et aether, Verg. A. 4, 167: picei fulsere poli, Val. Fl. 1, 622.—*
- B Trop., of the vivid oratory of Pericles: qui (Pericles) si tenui genere uteretur, numquam ab Aristophane poëta fulgere, tonare, permiscere Graeciam dictus esset, Cic. Or. 9, 29 (acc. to Aristoph. Acharn. 530 sq.: Περικλέης Οὐλύμπιος | ἤστραπτ᾽ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα); cf.: fulgurare ac tonare, Quint. 2, 16, 19.—
- II Transf., to flash, glitter, gleam, glare, glisten, shine (syn. splendeo).
- A Lit.: qui nitent unguentis, qui fulgent purpurā, Cic. Cat. 2, 3, 5: marmorea tecta ebore et auro fulgentia, id. Par. 1, 3, 13: fulgentia signis castra, Hor. C. 1, 7, 19: qui caelum versat stellis fulgentibus aptum, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 30 Vahl.); so id. ib. (Ann. v. 162 ib.): caelo fulgebat luna sereno, Hor. Epod. 15, 1; cf. id. C. 2, 16, 3; Ov. M. 2, 722: fulgens contremuit domus Saturni (i. e. caelum), Hor. C. 2, 12, 8: micantes fulsere gladii, Liv. 1, 25, 4; cf.: fulgente decorus arcu Phoebus, Hor. Carm. Sec. 61: felium in tenebris fulgent radiantque oculi, Plin. 11, 37, 55, § 151: fulgentes oculi, Hor. C. 2, 12, 15: fulgentes Cycladae (on account of their marble), id. ib. 3, 28, 14 (for which: nitentes Cycladae, id. ib. 1, 14, 19): stet Capitolium fulgens (corresp. to lucidae sedes Olympi), id. ib. 3, 3, 43: argenti quod erat solis fulgebat in armis, Juv. 11, 108.—
- B Trop., to shine, glitter; be conspicuous, illustrious (rare and mostly poet.): (virtus) Intaminatis fulget honoribus, Hor. C. 3, 2, 18: indoles virtutis jam in adulescentulo, Nep. Eum. 1, 4: quondam nobili fulsi patre, Sen. Med. 209: fulgens imperio fertilis Africae, Hor. C. 3, 16, 31: fulgens sacerdotio, Tac. H. 4, 42: quae sanguine fulget Juli, Juv. 8, 42.
- —Hence, ful-gens, entis, P. a., shining, glittering; in a trop. sense, illustrious.—Comp.: fulgentior, Sen. Ep. 115, 4.—Sup.: Messala fulgentissimus juvenis, Vell. 2, 71, 1: opus Caesaris, id. 2, 39, 1: (M. Tullius) fulgentissimo et caelesti ore, id. 2, 64, 3: duo fulgentissima cognomina patris et patrui, Val. Max. 3, 5, 1.—Adv.: fulgenter, glitteringly, resplendently.
- 1 Lit.: quia sic fulgentius radiant, Plin. 10, 20, 22, § 43. —
- 2 Trop.: fulgentius instrui poterat luxuria, certe innocentius, Plin. 22, 2, 3, § 4.
➳ arch., 3e conj., fulgo, ĕre : Pacuv. 229 ; Acc. Tr. 351 ; Lucr. 5, 1095 ; Virg. En. 6, 826 ; cf. Sen. Nat. 2, 56, 2.
- 1. weerlichten; ➤ Iove of caelo fulgente als het bliksemt;
- 2. schitteren, blinken, stralen, flikkeren; ➤ luna fulgebat; fulgentia signis castra; oculi fulgentes; purpurā ~;
- 3. vergeleken met anderen uitblinken, zich onderscheiden, schitteren; ➤ fulgebat iam in adulescentia indoles (aanleg) virtutis; sacerdotio fulgens.
- 2 FLAG-, to flash, lighten: si fulserit, si tonuerit: fulsere ignes et aether, V.—Of oratory: (Pericles) fulgere tonare dictus.—To flash, glitter, gleam, glare, glisten, shine: purpurā: caelo luna sereno, H.: micantes fulsere gladii, L.: pueri Agmine fulgent, V.: Argenti quod erat solis fulgebat in armis, Iu.—Fig., to shine, glitter, be conspicuous, be illustrious: (virtus) fulget honoribus, H.: fulgebat in adulescentulo indoles virtutis, N.: quae sanguine fulget Iuli, Iu.
-
…volitare in foro, quos stare ad curiam, quos etiam in senatum venire, qui nitent unguentis, qui fulgent purpura, mallem secum suos milites eduxisset qui si hic permanent, mementote non tam exercitum illum esse nobis quam…
Cicero, in Catilinam
-
…prompsit duo tela pharetra diversorum operum fugat hoc, facit illud amorem. Quod facit, auratum est et cuspide fulget acuta ; quod fugat, obtusum est et habet sub harundine plumbum. Hoc deus in nympha Peneide fixit ,…
Ovid, Metamorphoses
-
…robore secto ingentem struxere pyram, cui frondibus atris intexunt latera, et ferales ante cupressos constituunt, decorantque super fulgentibus armis. Pars calidos latices et aëna undantia flammis expediunt, corpusque lavant frigentis et unguunt. Fit gemitus .…
Vergil, Aeneid
-
…est exsecrabor hoc quod lucet quicquid est ; hunc etiam augures nostri cum dicunt Iove fulgente tonante dicunt enim caelo fulgente et tonante. Euripides autem ut multa praeclare sic hoc breviter vides sublime fusum immoderatum aethera, qui terram tenero…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ac sententiae, et iam vel ipsi iudicent, utrum se horum alicuius, qui marmoreis tectis ebore et auro fulgentibus, qui signis, qui tabulis, qui caelato auro et argento, qui Corinthiis operibus abundant, an C…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum
-
…mortiferam plagam inflixisses auguratus tui, utrum decreturus fueris, id quod augures omnes usque ab Romulo decreverunt, Iove fulgente cum populo agi nefas esse, an, quia tu semper sic egisses, auspicia fueris augur dissoluturus ac ne…
Cicero, in Vatinium
-
…longe serpentem et manantem aspicies proceraque Vincla videbis, quae retinent Pisces caudarum a parte locata Inde Nepae cernes propter fulgentis acumen Aram, quam flatu permulcet spiritus austri. Propter quae Centaurus cedit Equi partis properans subiungere Chelis. hic…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…viri fortes in acie volnera, vel sentiunt, sed mori malunt quam tantum modo de dignitatis gradu demoveri. fulgentis gladios hostium videbant Decii, cum in aciem eorum inruebant. his levabat omnem volnerum metum nobilitas mortis et gloria…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…quidem dixit Attice, cui primae sine controversia deferebantur ; qui si tenui genere uteretur, numquam ab Aristophane poeta fulgere tonare permiscere Graeciam dictus esset. Dicat igitur Attice venustissimus ille scriptor ac politissimus Lysias quis enim id possit negare…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…unguenta coronae, incendebantur odores, mensae conquisitissimis epulis extruebantur. fortunatus sibi Damocles videbatur. in hoc medio apparatu fulgentem gladium e lacunari saeta equina aptum demitti iussit, ut impenderet illius beati cervicibus. itaque nec pulchros illos ministratores…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes