honoratus
honoratus, honored, respected, honorable, respectable, distinguished
hŏnōrātus, a, um, Part. and P. a., from honoro.
honōrātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. honoro), I) geehrt, in Ehre u. Ansehen stehend, angesehen, ehrwürdig, v. Lebl. auch = ehrenvoll (Ggstz. inhonoratus, inglorius), a) von Pers., Cic. u.a.: viri, Cic.: collegae, Liv.: multo illustrior atque honoratior, Nep.: qui apud me honoratior fuit, Cic.: apud plebem, pro qua dimicaverit, nihilo se honoratiorem fore, Liv.: genus illist unum pollens atque honoratissimum, Plaut. – b) v. Lebl.: praefectura, Cic.: ministeria, Curt.: cani, Ov.: rus, als Ehrengeschenk verliehen, Ehrenacker, Ov.: militia honoratior, Liv.: nusquam est senectus honoratior, Cic.: decretum honoratissimum, Liv.: locus honoratissimus, Vell.: te honoratā memoriā prosequar, Val. Max. – II) durch ein hohes Amt (eine hohe Ehrenstelle) geehrt od. ausgezeichnet, hochgestellt, vir, homo, Cic.: honorati quattuor filii, Cic.: senes, Tac.: honoratiori parēre malle, Vell.: filios honoratissimos reliquit, Vell.: poet. übtr., comae h., einer höheren Magistratsperson, Ov. ex Pont. 2, 2, 90.
1 hŏnōrātus, (11) a, um, ¶ 1 part. de honoro ¶ 2 adjt , a) honoré, estimé : Dionysius apud me honoratior fuit quam apud Scipionem Panætius Cic. Att. 9, 12, 2, Dionysius fut plus en honneur auprès de moi que Panétius auprès de Scipion, cf. Cic. CM 63 ; præfectura non tam honorata Cic. Planc. 19, préfecture de moindre prestige ; honoratissimum decretum Liv. 27, 10, 6, décret le plus rempli dʼhommages officiels ; b) [le plus souvent] qui a été ou qui est revêtu des charges publiques [chose qui, surtout à Rome, conférait le plus dʼhonneur] : clari et honorati viri Cic. CM 22, hommes illustres et occupant les magistratures de lʼÉtat ; (Thucydides) honoratus et nobilis Cic. Or. 32, (Thucydide) investi de fonctions publiques et ayant une grande notoriété ; honoratissima imago Liv. 3, 58, 2, portrait dʼancêtre le plus chargé dʼhonneurs [magistratures exercées par le personnage vivant].
- 1. geëerd, geacht;
- 2. eervol [praefectura; decretum; rus als geschenk (verleend); sedes ereplaats];
- 3. hooggeplaatst, een ereambt bekledend [vir; senes]; II. subst. ī m waardigheidsbekleder.
honōrātus (1) adj.with comp.and sup.
- P. of honoro, honored, respected, honorable, respectable, distinguished: imago, L.: viri: Achilles, H.: praefectura: rus, granted as a mark of honor, O.: apud me honoratior: spes honoratioris militiae, L.: honoratissimae imaginis vir, L.: honoratissimum adsensūs genus, Ta.—Honored by a public office, filling a post of honor, honorable, respectable: praetor, O.: consul honoratus vir, O.: comae, i. e. of a high magistrate, O.: senes, Ta.—Conferring honor: honoratissimum decretum, L.
honorātus (2)
- P. of honoro.