immortalitus
immortālĭtus (inm-), adv. [immortalis, analog. with divinitus],
- from heaven, by the gift of the gods: immortalitus se obtulit mihi haec facultas, Turp. ap. Non. 514, 28 (Com. Fragm. v. 89 Rib.).
immortālitus, Adv. (immortalis), von Gott, durch göttliche Schickung, Turpil. com. 89.
immortālĭtŭs, adv., venant des dieux immortels : Turpil. 89.