immoror
immŏror (inm-), ātus, 1, v. dep. n. [in-moror], to tarry or remain in, to stay upon or at, to linger near a place (post-Aug.).
- I Lit. (constr.: in aliqua re, alicul rei): ut saturae studiosius nidis immorentur, Col. 8, 5, 14: puer meridiano inmorans, Plin. 9, 8, 8, § 25.—
- II Trop.: ne terrenis immorer, Quint. 2, 16, 6: honestis cogitationibus, Plin. Ep. 1, 8, 8: non exigo, ut immoriaris legationi, immorare, Auct. ap. Quint. 9, 3, 73: non arbitror mihi in hoc immorandum, quid sit, etc., id. 11, 2, 4.
im-moror, ātus sum, ārī (in u. moror), in od. bei etw. verweilen, -sich aufhalten, I) eig.: sedecim annis Italiae, Iustin.: nidis, Col.: meridiano (zur Mittagszeit) immorans, daselbst verweilend, Plin.: imm. in hac vita, Augustin.: v. Lebl., humillimo solo eandem aquam diutissime immoratam, Iustin.: quod repulsa (intestina) inguinibus immorentur (sitzen bleiben), Cels.: renibus immoratus, Cael. Aur. – II) übtr.: terrenis, Quint.: honestis cogitationibus, Plin. ep.: XV annis pacandae Asiae, mit der Unterwerfung Asiens zubringen, Iustin.: certis ingeniis immorari et innutriri oportet, Sen.: in hoc, Quint.: in suo sermone, Augustin.: v. Lebl., itaque ei remissioni credendum est, quae etiam immoratur (andauert), Cels. 3, 11 extr.
immŏror, (13) ātus sum, ārī (in, moror), intr., rester sur, sʼarrêter : Col. Rust. 8, 5, 14 ; Plin. 9, 25 || [fig.] sʼappesantir, insister : in aliqua re Quint. 2, 16, 6, ou rei Plin. Min. Ep. 1, 8, 8, sʼarrêter sur qqch.
immoror , aris, ari. d.
遲緩。淹留。務。— honestis cogitationibus 存善念。Mihi in hoc non immorandum 吾於此事不必多談。
Suggest a Translation
See an image
遲緩。淹留。務。— honestis cogitationibus 存善念。Mihi in hoc non immorandum 吾於此事不必多談。
Suggest a Translation
See an image