immortaliter
immortaliter, infinitely
immortālĭter (inm-), adv., v. immortalis fin.
immortāliter, Adv. (immortalis), unsterblich, I) eig., Augustin. conf. 4, 2 u.a. – II) übtr. = überschwenglich, unendlich, gaudeo, Cic. ad Q. fr. 3, 1, 3. § 9.
ergo Christo in commune / adempti a discrimine / grates dicamus dulciter / manenti inmortaliter(
tibi salus per secula / sospes et absque macula / maneat inmortaliter / fine tenus feliciter(
mortalis ‥ componitur immortalis, unde ~iter et immortalitas
Christus ‥ in seipso ~iter ‥ vivens
immortālĭtĕr, (16) éternellement : Aug. Conf. 4, 2 || [fig.] immortaliter gaudere Cic. Q. 3, 1, 9, éprouver une joie infinie.
immortāliter
adv.
- immortalis, infinitely: gaudeo.