improvidus
improvidus, not foreseeing, off guard
imprōvidus, a, um: (adj.), not looking before; improvident; unsuspecting, blinded; unprepared, 2.200.
imprōvĭdus (inpr-), a, um, adj. [2. in-providus],
- not foreseeing, not anticipating, improvident (class.; syn.: incautus, imprudens, inconsultus).
- α Absol.: duces, Cic. Att. 7, 20, 2: senes, id. Lael. 26, 100: improvidos incautosque hostes opprimere, Liv. 22, 19, 6; Cic. Fam. 2, 16, 1: hominum mentes occupare, id. Lig. 6, 17: pectora, Verg. A. 2, 200: adulescens improvida aetate, Cic. Tusc. 5, 21, 62 fin.: aetas puerorum, Lucr. 1, 939; 4, 14: tela, quae et ipsa caeca et improvida feruntur, aimless, Plin. Ep. 4, 22, 5: festinatio inprovida est et caeca, Liv. 22, 39, 22.—
- β With gen.: futuri certaminis Romanus veniebat, Liv. 26, 39, 7: rudis et improvida hujus mali civitas, Plin. 36, 3, 3, § 7: (Vitellius) ignarus militiae, improvidus consilii, Tac. H. 3, 56.—*
- γ With inf.: hasta improvida servasse spatium campi distantis, Sil. 4, 286.—Adv.: imprōvĭdē, improvidently: se in praeceps dare, Liv. 27, 27, 11; Col. 6, 17, 35.
im-prōvidus, a, um (in u. providus), I) etwas nicht ahnend, einer Sache sich nicht versehend, absol., improvida pectora, Verg.: improvidos incautosque hostes opprimere, Liv. – m. Genet., impr. futuri certaminis, Liv.: impr. huius mali, Plin. – II) prägn., achtlos, arglos, unbesorgt, unbekümmert, unvorsichtig, a) v. Pers.: α) absol.: impr. et creduli senes, Cic.: impr. et neglegentes duces, Cic.: improvidas hominum mentes occupare, Cic. – β) m. Genet., impr. futuri, Tac.: impr. consilii, Tac. – γ) mit Infin., Sil. 4, 284. – b) übtr., v. Lebl.: impr. aetas (puerorum), Cic.: quae (tela) et ipsa caeca et improvida feruntur, blindlings u. unbekümmert (wohin sie fliegen), Plin. ep. 4, 22, 5.
quatinus tantum ‥ a stolido et ~o auditore credatur
~i incepimus, sed multa plura quam praecogitaveramus addendo ‥ vix perfecimus
infrenati ‥ equi huc illucque caput altius effertur dum constringere catenas ~us sessor omittit
video componitur provideo ‥ inprovidus, ‥ inprovisus, unde inprovise adv.
Limericensium princeps Duvenaldus vir sua in gente non ~us
imprōvĭdus, (11) a, um (in, providus), imprévoyant : Cic. Tusc. 5, 62 ; Læl. 100 ; Att. 7, 20, 2 || [avec gén.] futuri certaminis Liv. 26, 39, 7, qui ne sʼattend pas à un prochain combat || [gén. du point de vue] : consilii Tac. H. 3, 56, incapable de prévoyance dans les vues, les résolutions.
- 1. nietsvermoedend, argeloos (abs. of m. gen.) [certaminis; mali]; ➤ -a pectora; -os incautosque hostes opprimere; -as hominum mentes occupare;
- 2. onvoorzichtig, zorgeloos, onbekommerd (abs. of m. gen.) [futuri; consilii]; ➤ -i et neglegentes duces; festinatio -a et caeca.
imprōvidus (in-p-)
adj.,
- not foreseeing, off guard: improvidos hostīs opprimere, L.: futuri certaminis, L.—Heedless, reckless, careless, regardless: senes: pectora, V.: festinatio improvida est, L.: consilii, Ta.: futuri, Ta.