incentor
incentor, ōris, m. [incino], one who sets the tune or begins to sing, a precentor, singer (post-class.).
- I Lit.: carminis, Paul. Nol. Carm. 15, 32: incentore canam Phoebo Musisque magistris, Avien. Perieg. 895; Isid. 6, 9, 13.—
- II Trop., an inciter, exciter: igneus turbarum, Amm.15, 1, 2: civilis belli, Oros. 5, 19: rebellionis totius, id. 6, 11.
incentor, ōris, m. (incino), I) der Anstimmer, Vorsänger, Avien. perieg. 896. Isid. orig. 6, 19, 13 (neben accentor u. succentor) u. Eccl. – II) übtr., der Anreizer, Erreger, Anstifter, lacrimarum, Paul. Nol.: turbarum, Amm.: malorum, Vulg.: civilis belli, Oros.: absol., incentore Mario, auf Anstiften des M., Oros. 5, 20, 4.
quidam bellicosus ~or et fautor certaminis ac crudescentis signifer duelli
quoadusque Alannum totius nequitiae ~orem a regno exturbaret
incensorem
~or et vexillifer factionis erat Willelmus Dunelmensis episcopus
qui ‥ fomes et ~or seditionis erat
totius hujus discordie fomes ‥ extitit et ~or
quia inter regem et ipsum totius dissensionis ~ores extitissent
comitem Gaufridum mali totius ~orem
~or precipuus periculosi dissidii pridem in universitate ‥ suscitati
~ores nequitie
voluptatum ~or erat obscenitatum preteritarum furor
abjectis vetusti hostis atque primi facinoris ~oris insidiis
mentes humanas ~or fraudulentus ‥ deludit
diabolus horum [sc. ] se ~orem fuisse turpi prodidit cachinnoapparitions
~or libidinis Satanas
hostis antiquus ‥ qui omnium malorum ~or et inventor existit
procurante pacis emulo ~ore malorum
assiduus ~or virtutum
boni operis ~or
censor scelerum, virtutum ~or
novus musarum factus ~or et carminum incitator
unus fratrum aecclesiae Domini alias quidem honorabilis, in hoc vero refutabilis habetur quod ~or et signifer totius memoratae praesumptionis ‥ extitisse asseritur
~or necis beati Elfegi
rex ‥ eum [sc. comitem Gloecestre ], ~ore quodam W. de Ipre, insidiis intercipere conatus est
Miseno, duce sc. navigii ‥ et temerarii prelii ~ore
sic ergo, ~ore spiritu, undique confluunt
sicut non deberemus consentire alicui ~ori dicenti, “frange crus vel aliud membrum ‥”
Eboracensis archiepiscopus qui principalis intentor fuit ecclesiam Scoticanam suo metropolitano subigere
incentŏr, ōris, m. (incino), celui qui donne le ton : P. Nol. Carm. 15, 32 || [fig.] instigateur : Amm. 15, 1, 2 ; Oros. 5, 19.
- 1. voorzanger;
- 2. (metaf.) veroorzaker, iem. die prikkelt.
Dum ventum est ad id divini officii, ut ab Incentore diceretur, Accedite ad eum et illuminamini, etc.
Inter quos Ebo Remorum episcopus falsarum objectionumAgobard. epist. 4. ibid. pag. 361 :Incentor extiterat.
Ac primum ipse scire potes, me nunquam inter majores nostros et meliores nobis tanti loci vel honoris fuisse, ut aut Incentor discordiarum aut pacis conciliator esse potuerim.