incendium
incendium, a burning, fire, conflagration
they destroyed the grain with fire
- I Lit. (freq. and class.; equally common in sing. and plur.): incendium facere, to set fire to, Cic. Par. 4, 2, 31; Caes. B. G. 5, 19 fin.: excitare, restinguere, Cic. Mur. 25, 51 (v. under II.): in ipso urbis incendio, Caes. B. C. 1, 5, 3: frumentum flumine atque incendio corruperunt, id. B. G. 7, 55, 8: omnia incendiis vastare, Hirt. B. G. 8, 25, 1; cf.: nihil cogitant nisi caedes, nisi incendia, nisi rapinas, Cic. Cat. 2, 5, 10: si incendium in arce fuerit, Quint. 7, 7, 4: si janua tenebitur incendio, id. 2, 13, 16: cunctos qui proelio superfuerant, incendium hausit, Tac. H. 4, 60 fin.: neglecta solent incendia sumere vires, Hor. Ep. 1, 18, 85; cf. Verg. A. 5, 680: Aetna nocturnis mirus incendiis, Plin. 3, 8, 14, § 88: vivendum est illic, ubi nulla incendia, Juv. 3, 197: incendia praedandi causa facere, Paul. Sent. 5, 20, 1: fortuita incendia, id. ib. 5, 20, 3.—
- B Transf.
- 1 In gen., fire, burning, heat (poet. and in post-Aug. prose): siderum, Plin. 2, 68, 68, § 172: Auster Africae incendia cum serenitate affert, id. 18, 33, 76, § 329: stomachi, Lucr. 4, 872.—
- 2 Concr., a firebrand, torch (poet.), Verg. A. 9, 71; Ov. M. 14, 539.—
- II Trop., fire, flame, heat, glow, vehemence (class.; a favorite trope of Cic.).
- A In gen.: si quod esset in suas fortunas incendium excitatum, id se non aquā sed ruinā restincturum, Cic. Mur. 25, 51 fin.; cf. id. Rep. 1, 1: miseriarum, id. Tusc. 4, 32, 69: invidiae incendio conflagrare, id. Cat. 1, 11, 29: incendio alieni judicii conflagrare, Liv. 39, 6, 4: res cogit, huic tanto incendio succurrere omnes, qui, etc., Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 33, 5: populare, Liv. 22, 40, 3: annonae, a raising of the price of corn, Manil. 4, 168; Ps.-Quint. Decl. 12, 4.—
- B Esp., the fire of passion: ita mihi in pectore atque in corde facit amor incendium, Plaut. Merc. 3, 4, 3 (590): cupiditatum incendiis inflammatus, Cic. Fin. 5, 24, 70: restinctis jam animorum incendiis, id. Or. 8, 27: oratione concitare, id. de Or. 2, 47, 197: abstruso pectus ejus flagravit incendio (i. e. dolore), Vell. 2, 130, 4: militaris tumultus, id. 2, 125, 4: aliae Satyris incendia mitia praebent, enkindle, inflame, Ov. F. 1, 411: movere, id. A. A. 2, 301.
quas ‥ nequaquam flagrantis camini ~ia combusserunt
inter globos flammantis ~ii
cum ‥ ~ium non sit causa ignis sed ignis ~ii
flamma pinguedine excitata majoris ~ii incrementa concipit
ne sentiret ~ium
in ignis ~io
fornax et ~ium totius iniquitatis, sc. Robertus Burgonensis miles
ventus qui a meridie flans urbi ~ia sparserat
post ~ia urbium stragesque populorum
per ~ii ‥ dispendia(v.
monasterii evidencias ‥ ~io consumpserunt(v.
tentoriis suis in ~ium positis
rapinis et ~iis
cedibus et ~iis
rapinis, cedibus, ~iis
non ego duo minuta in templum Romano periturum ~io defero, sed duo magna praecepta caritatis in templum Dei vivi
Roma ‥ ~ium suum horruit sub Alarico
de omni homicidio et omni robaria et omnibus ~iis [(AS: ] que facta sunt antequam pax fuerat institutaæt eallum ðam hearmum
(bærnet [gl.: quod dicimus ~ium ]
combustio
super ~ii crimine
crimen ~ii
de ~io domorum(v.
placita de crimine lese majestatis ut de ‥ raptu, ~io, roberia [etc. ]
quatuor placita reservabuntur ad curiam domini regis, que ad coronam spectant, viz. de raptu mulieris, de ~io, de murdro, et de roboria que dicitur rapina(
indictatus ‥ de ~io domorum
quamplures [hereticos ] ad fidem converti refutantes fecit ~io conflagrari, ita quod infra duos vel tres menses circa quinquaginta fecit incendi vel vivos sepeliri
~io fecit miseras animas exalare
aeternis baratri ‥ ~iis(v. 3
audit regem obiisse, animam illius statim gehennalibus ~iis tradendam
eos ‥ quos gehennale ~ium et pena infinibilis pravis deputata judicibus non deterret
duas simul animas ‥ gehennalibus ~iis et perpetue damnationi donans
de ~io sempiterni ignis
per purgantis ~ii adustionem
de magno illo ~io in celestibus ‥ scintillulam aliquam a Patre luminum impetremus
purgatur anima ‥ sacris ~iis
in Sicilia ubi Aetnae montis ~ium legitur
cum Aetnaei montis ~ia favillis late scintillantibus bullirent
pro expensis virorum congregatorum ad ~ia et intruncacionem equorum indomitorum
Eadwardus ‥ decoctus ~io adversi languoris
non jam vicissitudine tertiane febris, ut prius, sed continuati ~ii acumine urebatur
nudum se in illis spinarum aculeis et urticarum ~iis projecit
per arterias ‥ necesse est aerem attrahere et ejus [sc. cordis ] ~ium mitigare [] : Trevisa to slake þe hete and brennynge þerof
salutifera exhortatione coeptum tanti periculi funditus extinguit ~ium
Stilbon philosophus ‥ capta patria ejus ‥ ab ~io publico solus exiret
amoris ~ium
juvent me pueri, quos pudicitia / intacta liliat et nevi nescia, / qui nondum senciunt carnis incendia, / quod nondum Veneris discerpit lamia
ire ~io
- 1. brand (vaak plur.); ➤ -um facere, parare, excitare, conflare stichten; -um restinguere blussen; cunctos ~ hausit verteerde;
- 2. brandstichting;
- 3. (poët.) brandende fakkel; ➤ iactare -a dextrā;
- 4. (metaf., v. hartstochten) vuur, gloed [cupiditatum; invidiae; irae]; (poët.) liefdesvuur;
- 5. dreigend gevaar, verderf, vernietiging [urbis; civitatis; belli oorlogsgruwelen].
着火。失火。— invidiae 嫉妒之切。Fuit incendium 遭回祿。Annonae incendium 歉糧。歉年。
Suggest a Translation
See an image
Quidam Frater, cum Borboni per sex menses quartana sustinuisset Incendia, a S. Patre, qui illuc ex tempore accesserat, sacris jussus interesse mysteriis, epoto post missam vino, in quo lota fuerant Sanctorum pignera, sanitatem recepisse dicitur.
Donavi decimam eidem ecclesiæ(Cirisiaci) in pasnagiis... Addo insuper... ligna in luco meo sufficienter ad Incendium ejus.
- in+CAND-, a burning, fire, conflagration: calamitosum, S.: in incendiis faciendis, Cs.: frumentum flumine atque incendio conruperunt, Cs.: nihil cogitant nisi incendia: neglecta solent incendia sumere virīs, H.: incendia gentes In cinerem vertunt, O.: socios incendia poscit, i. e. firebrands, V.—Fig., fire, flame, heat, glow, vehemence: in suas fortunas excitatum: incendio alieni iudici conflagrare, L.: cupiditatum incendiis inflammatus: incendia mitia, gentle passions, O.
-
…attributa, quis habeat Etruriam, quis agrum Picenum, quis Gallicum, quis sibi has urbanas insidias caedis atque incendiorum depoposcerit. omnia superioris noctis consilia ad me perlata esse sentiunt ; patefeci in senatu hesterno die ; Catilina ipse…
Cicero, in Catilinam
-
…Scipio, pontifex maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae privatus interfecit Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare cupientem nos consules perferemus nam illa nimis antiqua praetereo, quod C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis…
Cicero, in Catilinam
-
…tuae potest, si inlustrantur, si erumpunt omnia muta iam istam mentem, mihi crede, obliviscere caedis atque incendiorum. teneris undique ; luce sunt clariora nobis tua consilia omnia, quae iam mecum licet recognoscas. meministine me…
Cicero, in Catilinam
-
…non enim iam sunt mediocres hominum libidines, non humanae et tolerandae audaciae ; nihil cogitant nisi caedem, nisi incendia, nisi rapinas. patrimonia sua profuderunt, fortunas suas obligaverunt ; res eos iam pridem, fides nuper deficere…
Cicero, in Catilinam
-
…languidi, conferti cibo, sertis redimiti, unguentis obliti, debilitati stupris eructant sermonibus suis caedem bonorum atque urbis incendia. quibus ego confido impendere fatum aliquod et poenam iam diu improbitati, nequitiae, sceleri, libidini debitam aut…
Cicero, in Catilinam
-
…, statuisti quo quemque proficisci placeret, delegisti quos Romae relinqueres, quos tecum educeres, discripsisti urbis partis ad incendia, confirmasti te ipsum iam esse exiturum, dixisti paulum tibi esse etiam nunc morae, quod ego viverem .…
Cicero, in Catilinam
-
…pertimescenda. an, cum bello vastabitur Italia, vexabuntur urbes, tecta ardebunt, tum te non existimas invidiae incendio conflagraturum his ego sanctissimis rei publicae vocibus et eorum hominum qui hoc idem sentiunt mentibus pauca respondebo. ego ,…
Cicero, in Catilinam
-
…liberos a parentum complexu, matres familiarum pati, quae victoribus conlubuissent, fana atque domos spoliari, caedem, incendia fieri, postremo armis, cadaveribus, cruore atque luctu omnia conpleri. Sed per deos inmortalis, quo illa…
Sallust, Catilina
-
…autem alium, sed filii familiarum, quorum ex nobilitate maxuma pars erat, parentis interficerent ; simul caede et incendio perculsis omnibus ad Catilinam erumperent. Inter haec parata atque decreta Cethegus semper querebatur de ignavia sociorum illos dubitando et…
Sallust, Catilina
-
…, veluti ex servitute erepta gaudium atque laetitiam agitabat. Namque alia belli facinora praedae magis quam detrimento fore, incendium vero crudele, inmoderatum ac sibi maxume calamitosum putabat, quippe cui omnes copiae in usu cotidiano et cultu corporis…
Sallust, Catilina
INCENDIUMthe crime of setting any object on fire, by which the property of a man is endangered. It was thus a more general term than the modern arson, which is limited to the act of wilfully and maliciously burning the property of another. The crime of incendium was the subject of one of the laws of the Twelve Tables, which inflicted a severe punishment on the person who set fire to property maliciously (sciens prudens); but if it were done by accident (casu, id est negligentia), the law obliged the offender to repair the injury he had committed (Dig. 47, 9, 9). The punishment, however, of burning alive, which is mentioned in the passage of the Digest referred to, is supposed by modern commentators not to have been contained in the Twelve Tables, but to have been attributed to earlier times in the imperial period. In the Second Punic War a great fire broke out at Rome, which was evidently occasioned humana fraude. The offenders were discovered and punished (animadversum est), but Livy unfortunately does not state in what manner (Liv. 26.27). The crime of incendium was the subject of various enactments in the last century of the Republic. Sulla in his Lex Cornelia de sicariis punished malicious (dolo malo) incendium, but only in the city or within a thousand paces of it, with aquae et ignis interdictio, since it was frequently employed as a means for the perpetration of murder, which was especially the subject of this law (Dig. 48, 8, 1). Cn. Pompeius in B.C. 52 made incendium a crime of vis by his Lex Pompeia de vi, in consequence of the burning of the Curia and the Porcia Basilica on the burial of Clodius; and the dictator Caesar also included it in his Lex Julia de vi, which enacted that any act of incendium committed by large numbers of men, even if the object of their assembling together was not incendium, should be treated as vis and punished with aquae et ignis interdictio (Cic. Phil. 1.9, 23; cf. Parad. 4). The more recent Lex Julia de vi seems to have been less severe, but it is uncertain what punishment it ordained (Paul. 5, 26, 3). The crime of incendium fell equally under vis publica and vis privata (Dig. 48, 6, 5; Paul. l. c.): and besides the two criminal prosecutions given by the Lex Cornelia de sicariis and the Lex Julia de vi publica seu privata, a person could also bring actions to recover compensation for the injury done to his property: (i.) by the actio legis Aquiliae, in case of accidental incendium (Dig. 9, 2, 27, 5; 48, 19, 28, 12); (ii.) in the case of a person who had committed robbery or done injury during an incendium, there was a praetorian action de incendio, which compelled him to restore fourfold the amount (Dig. 47, 9, 1to 5). In the imperial period various distinctions were made in the crime. First, a distinction was made according to the greater or smaller danger of the incendium to the contiguous objects: thus incendium in the city was punished with more severity than incendium in the country (Dig. 48, 19, 28, 12; 47, 9, 1, 12;--Paul. 5, 20, 1 and 2). Secondly, a distinction was made according as the act had been performed dolo, culpa, or casu. If the incendium was not malicious, but still might have been avoided by ordinary care, and when casus therefore approximated to culpa, a person had to make compensation, and if he was unable to pay damages he might receive a slight punishment ( levius castigatur, modice vindicatur, Dig. 47, 9, 9and 11; 48, 19, 28, 12: cf. Coll. Leg. 12, 6; Paul. 5, 3, 6); but if the incendium was purely accidental (fortuitum), no compensation was necessary (Dig. 48, 19, 28, 12).
During the later Republic incendium, as falling under the Lex Cornelia or the Lex Julia, would have formed the subject of an ordinary JUDICIUM PUBLICUMDuring the Empire it gave rise to a cognitio extraordinaria, held usually by the Praefectus urbi, but in some cases by the Praefectus vigilum. The more serious cases, those that involved dolus, or culpa of an aggravated character, came before the Praefectus urbi (Dig. 1, 15, 3and 4), who could exercise his discretion in inflicting any of the severer punishments attached to the crime. The only fixed rule as to the penalty was that malicious incendium in the town was punished capite (Dig. 49, 9, 12, 1); the position of the guilty party often determining the mode of punishment. Thus humiliores were thrown to wild beasts, and the penalty of being burnt alive was probably reserved for the same classes; those in a better position ( in aliquo gradu) were punished by the sword (Dig. l. c.), and for those of a still higher rank ( altiores) deportatio was the penalty. Milder cases of incendium, those which were not committed dolo, but in which casus approximated to culpa, were tried summarily by the Praefectus vigilum, in virtue of the jurisdictio he exercised as chief of the fire-brigade at Rome (Mommsen, Staatsr. ii.2 p. 1058; see VIGILES). He tried those who had carelessly given rise to fires in their own homes ( qui negligentia apud se ignes habuerint, Dig. 1, 15, 4), and thus endangered the property of others; sometimes he dismissed the accused with a caution, but in cases of culpable negligence he might punish fustibus or flagellis (Dig. 1, 15, 4). He probably had the preliminary cognisance in all cases of incendium, since it was his duty to remit the more aggravated cases to the jurisdiction of the Praefectus urbi (Dig. 1, 15, 3and 4).
(Rein, Criminalrecht der Römer, pp. 765-774.)
[W.S] [A.H.G]The crime of causing a fire by which the property of another was endangered. It was thus more comprehensive than our “arson.” As to the methods of extinguishing fires, and regulations relating to fires, see sipho; vigiles.