incitate
incitate, vehemently, rapidly
incĭtātē, adv., v. incito, P. a. fin.
incitātē, Adv. (incitatus), rasch, heftig, incitatius ferri, fluere, v. der Rede, Cic. or. 67 u. 212: incitatius peragrare, Chalcid. Tim. 81; vgl. 92 u. 108.
incitātē (incito), inus. ; incitatius Cic. Or. 67, avec un mouvement plus rapide.
incitate
adv.
- incitatus.—Only comp., of speech, vehemently, rapidly: fluit incitatius.