incitator
incĭtātor, ōris, m. [incito],
- an inciter, instigator (post-class.): Fauni vaticinantium incitatores, Front. Eloqu. med.; Prud. στεφ. 10, 67: male sanus, Amm.28, 1.
incitātor, ōris, m. (incito), der Anreizer, Aufhetzer, Fronto de eloqu. 1, 1. p. 146, 4 N. Amm. 28, 1, 51. Prud. perist. 10, 67: alio incitatore, Ggstz. suā sponte, Cypr. epist. 20, 3.
~ores esse hujus tumultus intellego qui armati venerunt
rogo ‥ ut mei non sint obnoxii pene sicut nec fuerunt ~ores cause
asseveraverunt abbatem et conventum ‥ ~ores, concitatores, et auctores primos fuisse turbacionis
incĭtātŏr, ōris, m. (incito), celui qui excite, instigateur : Prud. Perist. 10, 67 ; Amm. 28, 1.