inciviliter
incīvīlĭter, adv., v. incivilis fin.
cum ‥ illo absente sepe dicti Ricardi ab episcopo ~iter sit recepta probatio
probrorum injurias, quibus eum citra meritorum suorum exigentiam, ‥ nimis ~iter affecisti
opprimebatur Anglia dominacione Pictavensium ‥ qui ~iter tam religiosos regni tractabant quam alios seculares
gentes nostre ‥ bona ad dictum Fulconem ‥ spectancia ‥ ~iter occuparunt et minus juste ‥ detinent occupata
Eohric, qui, cum regnasset annis xiv, peremptus est ab Anglis, eo quod ~iter in eos egisset
incīvīlĭter, (16) avec violence, brutalement : incivilius Suet. Tit. 6.
Id factum fuit Inciviliter et injuste, occulte et clandestine ;.... et tanquam Inciviliter factum, revocatum fuit.Alia ann. 1380. inter Probat. tom. 3. Hist. Nem. pag. 43. col. 1 :
Indebite tamen et injuste, nulliter Inciviliter, voluntarie et de facto, etc.Vide supra Incivilis 2.