inclamo
inclamo, to give a cry, make a call, appeal, invoke
in-clāmo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
- To cry out to, to call upon, in a good or bad sense.
- A In a good sense (class.), to call upon for assistance, to invoke.
- α With acc.: comitem suum inclamavit, Cic. Inv. 2, 4, 14: Fulvium Taurea nomine inclamavit, Liv. 26, 15, 11: delphinus inclamatus a puero, Plin. 9, 8, 8, § 25: nomen alicujus, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124.—
- β Absol.: ita te para, ut, si inclamaro, advoles, call out, Cic. Att. 2, 18 fin.; cf. id. ib. 2, 20, 5: nemo inclamavit patronorum, id. de Or. 1, 53 fin.: quasi inclamaret aut testaretur locutus est, Quint. 11, 3, 172.—
- B In a bad sense, to call out against, exclaim against, rebuke, scold, revile, abuse (mostly ante-class. and post-Aug.; perh. not in Cic.): inclamare conviciis et maledictis insectari, Paul. ex Fest. p. 108 Müll.: nolito acriter Eum inclamare, Plaut. Cist. 1, 1, 111 (111): aliquem, id. Mil. 4, 2, 44 (1034); id. Stich. 2, 2, 4 (328); id. Truc. 3, 2, 4 (672): in aliquem, to cry out aloud, Gell. 5, 9 fin.: contra aliquem voce quam maximā, Aur. Vict. Epit. 12 fin.; cf.: quo tu turpissime, magnā Inclamat voce, Hor. S. 1, 9, 76: pastorum unus ... inclamat alios, quid cessarent, cum, etc., loudly remonstrates, Liv. 10, 4, 8.—
- II To cry aloud, call out.—With dat.: dum Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri, Liv. 1, 25, 9: timidae puellae, Ov. Am. 1, 7, 45.
in-clāmo, āvī, ātum, āre, laut seine Stimme erheben, mit lauter Stimme rufen, I) im allg.: α) mit Ang. wen? od. was? im Acc.: αα) m. Ang. wen? jmd. anrufen, jmdm. zurufen, jmd. anschreien, anfahren, jmdm. zuschreien, alqm nomine, Liv., nomine suo, Lact.: comitem suum semel et saepius, Cic.: alqm acriter, Plaut.: alqm magnā voce, Liv.: delphinus inclamatus a puero, Plin.: poet., mihi non oculos quisquam inclamavit euntes, rief meinen Namen aus und drückte mir die Augen zu, Prop. 4, 7, 23. – zugl. m. folg. Absichtssatz durch ut m. Konj., puerum, ut illum abigeret, inclamavit, Val. Max.: ohne Acc. pers., ad vocem unius, qui, ut ferirent, inclamavit, Liv.: m. folg. indir. Fragesatz, pastorum unus inclamat alios, quid cessarent, Liv. – ββ) m. Ang. was? im Acc., nomen alcis, Cael. b. Quint. – atque id magnā voce ter quaterve inclamavit (rief er aus): ›bovinator est‹, Gell. – od. im Acc. m. Infin., praetorem accensum solitum esse iubere, ubi ei videbatur horam tertiam esse, inclamare horam tertiam esse, Varro LL. – m. folgendem direktem Fragesatz, adversarius... ›quo tu turpissime‹? magnā voce inclamat, Hor. – β) m. Ang. wem? od. gegen wen? αα) m. Ang. wem? im Dat., timidae puellae, Ov.: zugl. m. folg. Absichtssatz durch ut u. Konj., Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri, Liv. – ββ) m. Ang. gegen wen? = wem? durch contra od. in mit Akk., contra alqm voce quam maximā, Aur. Vict.: zugl. mit Ang. was? im Acc. u. Infin., repente in eum, qui id faciebat, videre se quid faceret magnum inclamavit, schrie dem laut zu usw., Gell. – II) insbes., v. Hilfsbedürftigen, um Beistand laut seine Stimme erheben, einen Hilferuf ergehen lassen, absol., nemo inclamavit patronorum, Cic.: ita te para, ut, si inclamavero, advoles, Cic. – mit Acc. = um Hilfe anrufen, deûm atque hominum fidem, Gell. 17, 19, 3.
inclāmō, (13) āvī, ātum, āre ¶ 1 tr., a) appeler (invoquer) qqn en criant, aliquem : Cic. Inv. 2, 14 ; Liv. 26, 15, 11 ; Plin. 9, 25 || [abst ] appeler à lʼaide : Cic. Att. 2, 18, 4 ; 2, 20, 5 ; [invoquer lʼassistance] Cic. de Or. 1, 230 ; b) crier après qqn, interpeller, gourmander : Pl. Cist. 108 ; Liv. 10, 4, 8 ¶ 2 intr. a) crier : alicui ut Liv. 1, 25, 9, crier à qqn de, lʼinviter par des cris à ; b) in aliquem Gell. 5, 9, 6, crier contre qqn.
- 1. luid roepen, schreeuwen;
- 2. uitvaren tegen (m. dat.) [puellae];
- 3. aanroepen, toeschreeuwen [alqm nomine]; te hulp roepen.
in-clāmō āvī, ātus, āre,
- to give a cry, make a call, appeal, invoke: ut, si inclamaro, advoles, call out: nemo inclamavit patronorum: volui inclamare, sed, etc., O.: Curiatiis, uti opem ferant fratri, L.: comitem suum: Fulvium nomine, L.—To exclaim against, cry in remonstrance, rebuke: ‘quo tu turpissime,’ magnā Inclamat voce, H.: alios, quid cessarent, L.