incommunicabilis
in-commūnĭcābĭlis, e, adj.,
- incommunicable (late Lat.): nomen, Vulg. Sap. 14, 21.
in-commūnicābilis, e (in u. communico), a) nicht mitteilbar, Chalcid. Tim. 51 C. Vulg. sap. 14, 21 u. Eccl. – b) nicht mitgeteilt, Chalcid. Tim. 3.
scio te sicut sine ternario trinitatem, et sine unico ~em, sine pondere incomparabilem, et sine mensura inestimabilem, cum tu sola sic sine numero, pondere, et mensura in numero, pondere, et mensura consideras omnia
hec proprietas [sc. spiratio ] non est ~is, cum sit communicabilis duabus personis [sc. Patri et Filio ]
confitemur quod unus est solus Deus verus, omnipotens, eternus, inmensus, incommutabilis [v. l. ], incomprehensibilis, et ineffabilisadds immortalis, ~is
proprietate sua ~i alterique non convenienti
homo non est ~is si humanitas est communicabilis
suppositum est ens completum, ~e per identitatem
dominium ‥ ~e
cum linea a linea separabitur fuerintque in potentia ~es
sint ‥ [linee ] AB et BG potentia incommunicantes
atqui AZ in longitudine ~is linee ZB, quadratum ergo ex AZ ~e superficiei AZ in ZB
incommūnĭcābĭlĭs, e (in, communico), incommunicable : Vulg. Sap. 14, 21 ; Chalc. Tim. 51 C.