incommunicatus
incommūnĭcātus, a, um, adj. [incommunico],
- shared with: alteri, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 1, 13.
in-commūnicātus, a, um (in u. communico), gemeinsam gezeugt mit jmd., incommunicati alteri (mit einem a.) filii, Iul. Val. 1, 13 (20).
me etenim, quem inimicus sibi vendicaverat quia ~atum repperit, tua salvat oratio
incommūnĭcātus, a, um, partagé avec un autre (alteri) : J. Val. 1, 13.