inexorabilis
inexorabilis, not to be moved by entreaty, unyielding, inexorable
ĭn-exōrābĭlis, e, adj.
- That cannot be moved by entreaty, inexorable (class.).
- A Of persons, constr. with in, adversus, contra, or dat.
- α With in and acc.: qui inexorabilis in ceteros esse visus sum, Cic. Sull. 31, 87.—
- β With adversus: adversus te et rem tuam, Liv. 34, 4, 18.—
- γ With contra: contra improbos nocentesque, Gell. 14, 4, 3.—
- δ With dat.: delictis, Tac. A. 11, 18.—
- ε Absol.: ni me inexorabilem faxis, Pac. ap. Non. 184, 4: judices, Cic. Tusc. 1, 5, 10: Achilles, Hor. A. P. 121.—
- B Of inanim. and abstr. things: res, Liv. 2, 3: disciplina, inexorably severe, rigorous, Tac. H. 1, 51: odium, Ov. M. 5, 244: fatum, Verg. G. 2, 491: claustra, Val. Max. 4, 8, 2.— *
- II That cannot be obtained by entreaty: neque inexorabile certe, Quod petimus, Val. Fl. 5, 321.
in-exōrābilis, e, unerbittlich, I) = durch Bitten unerweichbar, -unabwendbar, a) v. Pers.: iudex, Cic.: in alqm, Cic. u. Curt.: adversus alqm, Liv.: contra alqm, Gell.: m. Dat., delictis, Tac.: m. ad u. Akk., civis qui ad supplicium sumendum in omnes partes sit inexorabilis, Rutil. Lup. 2, 9 extr.: si nos inexorabiles ad ignoscenda peccata fuerimus, Augustin. de fid. et symb. 10. § 22: absol., immisericos atque inexorabilis, Gell.: facere alqm inexorabilem, Pacuv. tr. fr.: Ggstz., inimicis te placabilem, amicis inexorabilem praebes, Cornif. rhet. 4, 21 u. 58. – b) v. Lebl.: res, Liv.: disciplina, unerbittlich strenge, Tac.: odium, Sen. rhet. u. Ov. – II) = durch Bitten unerreichbar, Val. Flacc. 5, 321.
~is, qui nullis precibus flectitur
non ‥ debeo esse avarus neque ~is religiosae petitioni vestrae
in torquendis hominibus ~is carnifex
Patricius ‥ servorum ‥ tortorem ‥ procacem et ~em invenit
quare G. camerario abbatis Cadomensis, qui in multa cordis contritione ‥ se offert, ita vos durum et ~em exhibetis
ut civium sanguine iram satiaret ~em
spirituale jam gaudium et fraterne dilectionis vinculum ‥ in odium ~e convertit et vix placabile
~i odio viros ‥ persequebatur
~is malignitas
ĭnexōrābĭlis, (12) e, ¶ 1 quʼon ne peut fléchir, inexorable : Cic. Tusc. 1, 10 || sans pitié pour : [avec in acc.] Cic. Sulla 87 ; [avec adversus ] Liv. 34, 4, 18 ; [avec contra ] Gell. 14, 4, 3 || [avec dat.] Tac. Ann. 11, 18 ; [absolt ] Cic. Tusc. 1, 10 ¶ 2 [en parl. de choses] inflexible, implacable : Virg. G. 2, 491 ; Ov. M. 5, 244 ; Val. Max. 48, 2 ¶ 3 quʼon ne peut obtenir par prière : Val. Flacc. 5, 321.
in-exōrābilis e, adj.,
- not to be moved by entreaty, unyielding, inexorable: ingenium, T.: iudices: Achilles, H.: in ceteros: adversus te, L.: leges rem inexorabilem esse, L.: odium, O.: fatum, V.