inflator
īnflātor, ōris, m. (inflo), a) der Aufbläher, Verführer zum Hochmut, Augustin. epist. 194, 13. – b) der Sich-Aufblähende = Hochmütige, Anthol. Lat. 682, 7 R.
īnflātŏr, ōris, m. , et īnflātrīx, īcis, f. (inflo), celui, celle qui gonfle, qui donne de lʼorgueil : Aug. Ep. 194, 13 ; Serm. 118, 5 || qui sʼenfle dʼorgueil : Anth. 682, 7.