inflectere

inflectere [CL] 1 to bend. cogitabant ‥ corpus ‥ in genibus ~endo breviare Bede HE IV 11 p. 227. 2 to cause to go in a different direction, alter (course). ubi peccantium errata conspicit primo ad se ipsum oculum considerationis ~it Bede Prov. 992; cor regis superbi ‥ ad paenitentiam vidit inflexum Id. Ep. Cath. 40; quique naturam, utpote nature dominus, quo vult ~it Gir. TH II pref.; [Eurydice] serpente lesa ad infernum descendit, quum terrenis inhiando commodis veneno iniquitatis ad sinistram partem ~itur Alb. Lond. DG 8. 21; Ad. Eyns. Hug. V 17 (v. divertere 1f). 3 to cause to turn from a principle or purpose; b (p. ppl. w. acc. of respect). Christi tiruncula ‥ nec ‥ a rigido virginitatis proposito penitus ~i valuit Aldh. VirgP 42; rex ‥ non aspernanter, ut aiunt, inflexus ‥ Christianismi gratiam hausit W. Malm. GR I 10; s1141 [comes Gloecestre] quamvis enim primo blanditiis invitatus, post etiam minis lacesseretur, nunquam tamen inflexus est ut de liberatione sua preter consensum sororis tractaretur Id. HN 500 p. 61; quem princeps tenebrarum excecasse videtur, ad intima servorum Christi judicanda soli Deo cognita se inflexit Peckham Paup. 81; ? 1308 quidam ‥ sue salutis immemores ‥ in quos seva cupiditas suum ~it ardorem, arbores ad sanctam ecclesiam nostram ‥ pertinentes ‥ evellere ‥ attemptarunt Reg. Cant. 1090; G. Hen. V 2 (v. enormis 1a). b Adalgisus rex, gentilem tumorem inflexus, faciliorem in ceteros predicationis viam aperuit W. Malm. GP III 100 p. 221. 4 (gram.) to inflect. omnia Graeca in -a desinentia ‥, si ad Latinam declinationem ~antur, mutant ‥ diptongum Abbo QG 16 (36); nomina ‥ ~untur Ælf. Gram. 21 (v. declinatio 4a); dictio per solos casus inflexa Vinsauf PN 1600 (v. flexibilis 2b); pronomen est pars orationis, quae inflexa casibus individuam maxime essentiam significat Linacre Emend. Lat. f. 7r.

inflectere

Saved

Recent