inflatus
inflatus, swelled up, swollen, puffed up
inflatus2, a blowing in, blast
inflātus, a, um, Part. and P. a., from inflo.
inflātus, ūs, m. [in-flo], a blowing into, a blast.
- I Lit.: eae (tibiae) si inflatum non recipiunt, Cic. Brut. 51, 192: primo inflatu tibicinis, id. Ac. 2 (Luc.), 7, 20.—
- II Trop., a breathing into, inspiration: aliquo instinctu inflatuque divino, Cic. Div. 1, 6, 12.
1. īnflātus, a, um, PAdi. (v. inflo), I) aufgeblaen, aufgeschwollen, strotzend, sich erhebend, collum, Cic.: capilli, fliegende, Ov.: vestis inflatior, Tert.: cui altera bucca inflatior erat, Suet. – II) übtr.: a) zornig, animus, Cic. u.a. – b) aufgebläht, stolz, übermütig (Ggstz. timidus; vgl. Drak. Liv. 37, 12, 4. Weißenb. Liv. 24, 32, 3), m. Abl. loc., inflatus animo, Val. Max. 7, 1, 2: m. Abl. causae, laetitiā, spe, Cic.: successu tantae rei, Liv.: iactatione, Liv.: m. Dat., puteali et feneratorum gregibus, gegenüber den usw., Cic.: absol., ipse iuvenis haud dubie inflatior redierat, Liv. 39, 53, 8. – c) schwülstig, oratio, Cornif. rhet.: explicatio (Ggstz. infracta et. in morem cantici ducta), Sen.: orator, Quint.: rhetor, Suet.
2. īnflātus, ūs, m. (inflo), I) das Blasen, tibicinis, Cic.: eae (tibiae) si inflatum non recipiunt, man keinen Ton hineinbringen kann, Cic. – II) das Einhauchen, aliquo instinctu inflatuque divino, göttliche Eingebung, Cic. de div. 1, 12.
1 īnflātus, (13) a, um, ¶ 1 part. de inflo ¶ 2 adjt : a) gonflé : inflato collo Cic. Vat. 4, avec le cou gonflé [en parl. dʼun serpent] ; bucca inflatior Suet. Rhet. 5, bouche plus gonflée ; b) [fig.] gonflé de colère : animus Cic. Tusc. 3, 19, cœur gonflé || gonflé = enflé, exalté, enorgueilli : Cic. Mur. 33 ; 49 ; Phil. 14, 15 ; Liv. 24, 32, 3, etc. || inflatior Liv. 39, 53, 8, plein de lui-même ; c) [rhét.] inflatum orationis genus Cic. Br. 202, style boursouflé, emphatique.
2 īnflātŭs, ūs, m. , action de souffler dans, insufflation, souffle : Cic. Br. 192 ; Ac. 4, 20 || inspiration : Cic. Div. 1, 12.
- 1. het blazen [tibicinis];
- 2. (metaf.) ingeving [divinus];
- 3. het opzwellen.
- 1. opgeblazen, gezwollen [collum; amnis; capilli wapperend];
- 2. (metaf.) trots, hoogmoedig;
- 3. kwaad, woedend [animus];
- 4. (postklass.) (retor.) overdreven, bombastisch [explicatio; rhetor].
inflatus , a, um. part. p. c. v. inflo.
腫起。自滿。— laetitia 樂無度。Oratio inflata 高文章。
Suggest a Translation
See an image
腫起。自滿。— laetitia 樂無度。Oratio inflata 高文章。
Suggest a Translation
See an image
īnflātus (1) adj.with comp.
- P. of inflo, swelled up, swollen, puffed up: serpens inflato collo: amnes, L.—Fig., puffed up, inflated, haughty, proud: animus: regis pollicitationibus, Cs.: promissis: iactatione, L.: his opinionibus animus, L.: iuvenis inflatior, L.
īnflātus (2) ūs, m
- inflo, a blowing in, blast: (tibiae) si inflatum non recipiunt: primo inflatu tibicinis.—Fig., a breathing into, inspiration: divinus.