About

Menu

infligo

infligo, to dash upon, strike against

Frieze-Dennison Vergil

īnflīgō, flīxī, flīctus, 3, a.: to strike, dash on or against, 10.303.

Could not find inflictaque in Logeion dictionaries.

inflictaque Verb: perfect passive participle feminine vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative plural, Verb: perfect passive participle feminine nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter nominative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative singular of infligo

See inflictaque in Morpho

in-flīgo, ixi, ictum, 3, v. a., to strike a thing on or against (syn.: incutere, illidere).
  • I Lit.: alicui securim, Cic. Planc. 29, 70: cratera viro, Ov. M. 5, 83: caput suum parietibus, Lact. de Mort. Pers. 49: puppis inflicta vadis, dashed against, Verg. A. 10, 303: inflicta terga, struck, beaten, Val. Fl. 4, 281. —
    • B Trop.: cum ex verbo adversarii aliquid in ipsum infligitur, is hurled at, Cic. de Or. 2, 63, 255.—
  • II Transf., to inflict by striking: mortiferam plagam infligere, Cic. Vatin. 8, 20: vulnera, id. Pis. 14, 32.—
    • B In gen., to inflict, impose upon: infligere alicui turpitudinem, Cic. Pis. 26, 63: detrimenta civitati, Just. 3, 5: fuit consuetudo, ut, intra certa tempora non latis usuris, graviores infligerentur, laid upon, imposed, Dig. 22, 1, 11: alicui pretium rei emptae, ib. 3, 5, 30.

Saved

Recent