inquisitor
inquisitor, a searcher, an inspector, examiner
inquīsītor, ōris, m. [inquiro], a searcher.
- I Lit., one who searches for a suspected person, an inquisitor, tracker, detective, spy: scrutatur vestigia (canis) atque persequitur, comitantem ad feram inquisitorem loro trahens, the hunter, Plin. 8, 40, 61, § 147: se ab inquisitoribus pecunia redimere, Suet. Caes. 1: inquisitores algae, they who search the very sea-weed, Juv. 4, 49.—
- II Transf., an examiner, investigator.
- A In gen.: rerum inquisitorem decet esse sapientem, Cic. Fragm. Ac. ap. Aug. cont. Ac. 2, 11: rerum naturae, Sen. Q. N. 6, 13, 2.—
- B In partic., one who searches for proofs to support an accusation, Cic. Verr. 1, 2, 6: Norbanus legatus et inquisitor reum postulavit, Plin. Ep. 3, 9, 29; Sen. Ben. 5, 25, 2; Tac. A. 15, 66.
inquīsītor, ōris, m. (inquiro), I) der Aufsucher, a) verdächtiger Personen, der Häscher, Spion, Suet. Caes. 1, 2: inquisitores algae, die selbst das Meergras durchsuchen, Iuven. 4, 49. – b) der Aufspürer des Wildes, Plin. 8, 147. – II) der Untersucher, Erforscher, Forscher, A) als philos. t. t.: inq. rerum, Cic. bei Augustin. c. Acad. 2, 11, 26: veritatis, Augustin. c. Acad. 1. § 24: rerum naturae, Sen. nat. qu. 6, 13, 2: absol., Conon diligens et ipse inquisitor, Sen. nat. qu. 7, 3, 3. – B) insbes., als gerichtl. t. t. der Beschaffer der nötigen Belastungszeugen und Beweismittel zur Klage, vom Kläger od. Anwalt des Klägers, der Inquirent, Cic. I. Verr. 6. Sen. de ben. 5, 25, 2. Plin. ep. 3, 9, 29. Tac. ann. 15, 66.
eo [cane ] aves in aquis aucupamur ‥ aut scorpione occisas educimus ‥ quo nomine et canes ~ores eosdem appellamus
solertissimus naturarum ~or Plinius
si ille liber vobiscum inveniatur, lege et intellige quid ille acutissimus rerum naturalium ~or de origine dixerit anime
ille vestrae voluntatis nimius exactor et inportunus ~or moras ne facere non sinebat
quod etiam in ‥ ejusdem patris opusculo pius et devotus ~or facile inveniet
Lucas diligentissimus ~or et scriptor
~or ‥ arbiter, judex
[Elfredus ] judiciorum a suis hominibus factorum ~or
discretissimus indagator
coronator, eschaetor, forestarius ‥ regardator, ~or, aut alius ballivus regis
~or vel justiciarius ad assisas aliquas capiendas specialiter assignatus
presentatum fuit ‥ coram ~oribus quod ‥
de clericis justiciariorum, escaetorum, ~orum(
item adhuc [cetera ] pro rege remanent inquirenda quia nec ~ores aut juratores plene sunt circumspecti de evidenciis pro rege
hac fide coram vobis me obvolvo, ut possim latere ~ores et exactores peccatorum meorum
post descripta ‥ tunc ibi inventa miracula, hoc subjunxerunt memorati ~ores in fine litterarum ‥
~ores ‥ Templariorum(v.
in crimine tam detestabili sicut est crimen heresis locum non habet appellacio, maxime ubi per diocesanum seu ~orem agitur de relapsu
~ores pravitatis heretice qui dicuntur
si prelatus interdiceret subditis suis ne exponant suis superioribus aut legatis vel ~oribus statum sui monasterii ‥
~ores, quesiti utrum terra illa fuit hereditas et dominicum predicti W. ‥ dicunt quod ‥
sub sigillo tuo et sigillis ~orum per quos inquisitio facta fuit
diligentem faciatis inquisicionem . ‥ et quid per eandem inveneritis ‥ nos oportuno tempore per litteras vestras ‥ ~orum nomina continentes sub vestro et eorum sigillis per quos inquiri contigerit reddatis ‥ cerciores
quodque minas quibusdam ~oribus de quadam inquisicione nuper super riota predicta pro domini rege ‥ capta de nichil inveniendo pro rege non fecerit
duodecim probati viri, qui ~ores appellantur juxta patrie morem eligi jubentur
isti ~ores seu scrutatores votorum
contra T. B. gardianum de Shifferd et H. B. ~orem ibidem(
major et sanior pars cujuslibet parochiae ‥ consuevit quolibet anno ‥ sex, quatuor vel duos pauciores vel plures etiam probos in curatores seu ~ores eligere et constituere, quos episcopus et archidiaconus visitare proponentes ad comparendum in eorum visitatione ‥ vocare solent
de tempore quo idem Arnaldus de terra de Ourte extitit ~or
inquīsītŏr, (13) ōris, m. (inquiro), ¶ 1 celui qui examine et recherche : Cic. Ac. frg. 19 ; Sen. Nat. 6, 13, 2 || celui qui quête [le gibier] : Plin. 8, 147 ¶ 2 enquêteur, celui qui est chargé dʼune information : Cic. Verr. 2, pr. 6 ; Sen. Ben. 5, 25, 2 ; Plin. Min. Ep. 3, 9, 29 ; Tac. Ann. 15, 66.
- 1. iem. die uitzoekt, onderzoeker [rerum naturae];
- 2. (postklass.) spion;
- 3. aanklager; advocaat; onderzoeksrechter.
inquīsītor ōris, m
- inquiro, a searcher, an inspector, examiner: algae, Iu.—In law, an investigator, collector of evidence: Achaicus.