inquilinus
inquilinus, tenant, inhabitant, settler
inquĭlīnus, a, m. and f. [incolinus, colo], an inhabitant of a place which is not his own, a sojourner, tenant, lodger (cf. incola).
- I Lit.
- A Padi, Plin. 21, 12, 43, § 73: Massilienses, qui nunc inquilini videantur, quandoque dominos regionum futuros, Just. 43, 4: fabrum inquilinum et ferrarium vicinum, Sen. Ep. 56, 4: te inquilino (non enim domino) personabat omnia, Cic. Phil. 2, 41, 105: inquilini privatarum aedium atque insularum, Suet. Ner. 44.—
- B An inmate or lodger: inquilinus, qui eundem colit focum, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.: vicinus alicui vel inquilinus, Mart. 1, 86, 12: quidam erant perpetui carcerum inquilini, Amm.30, 5, 6.—
- II Trop.: in quarum locum subierunt inquilinae, impietas, perfidia, impudicitia, Varr. ap. Non. 403, 28: quos ego non discipulos philosophorum, sed inquilinos voco, Sen. Ep. 108: anima inquilina carnis, Tert. Res. Carn. 46 fin.
inquĭlīnus, a, um, adj.,
- of foreign birth: civis urbis Romae, Sall. C. 31, 7.
inquilīnus, ī, m. (= incolinus, v. incolo), der Bewohner, I) = der Bewohner eines fremden Besitzes, bes. eines fremden Hauses (σύνοικος), der Insasse, Mieter (Ggstz. dominus, der Eigentümer), A) im allg., Cic. u.a.: privatarum aedium et insularum, Suet.: praediorum alcis, Suet.: regionum, Iustin.: inquilinum recipere (einnehmen), ICt. – übtr., v. Cicero, inquilinus civis Romae, ein fremder Bürger (weil er nicht in Rom geboren war), Sall.: von Schülern, die die Vorlesungen zwar fleißig, aber ohne großen Nutzen besuchen, quos ego non discipulos philosophorum, sed inquilinos voco, Sen. – B) insbes., der Mitbewohner eines fremden Hauses, der Hausgenosse, Sen. ep. 56, 4. Mart. 1, 87, 12; vgl. Paul. ex Fest. 107, 1. – II) der Bewohner = Anwohner, Einwohner, Padi inquilini, Plin. 21, 73: carcerum inquilini, Amm. 30, 5, 6.
repperit quemdam commemorati ~um canonici
si fundum colonus, si loco domum, ~us, si in domo mea est et procurat res meas, ascripticius sive liber sive servus . ‥ hi, si habitationi edium sunt alligati sive ascripti, ~i vocantur, si agris coloni
emphiteotecarius. usufructuarius. superficiarius. colonus qui in rure conducit. ~us qui domum conducit in urbe. censuarius. publicanus
ad ipsum predium erit denuntiandum vel procuratori ejus vel certe ~is
nec eciam ~i [edificiorum ] ultra eandem [pensionem ] aliquid exsolvant
urbis Berwicensis incola ~us
Petragore civitatis ~us
hic H. ut assertare consuevit inquilinus [v. l. vicinus ] fuerat Gomme de la Dale de qua in subsequentibus fiet mencio
qui jam effectus est ~us infernorum
~us quidam villicule quam Barkyng vulgus appellat
inquĭlīnus, (13) ī, m. (incolo), ¶ 1 locataire : Cic. Phil. 2, 105 ; Att. 14, 9, 1 ; Suet. Nero 44 || [fig.] [injure adressée à Cicéron, comme nʼétant pas né à Rome] citoyen de rencontre : Sall. C. 31, 7 || [en parl. dʼélèves qui ne profitent pas des leçons du maître] piliers dʼécoles : Sen. Ep. 108, 6 ¶ 2 colocataire : Sen. Ep. 56, 4 ; Mart. 1, 86, 12, cf. P. Fest. 107, 1 ¶ 3 habitant : Plin. 21, 73.
- 1. bewoner, huurder [praediorum alcis];
- 2. vreemde, geïmmigreerde burger; ➤ Cicero, ~ civis Romae (omdat hij niet in Rome geboren was);
- 3. (postklass.) medebewoner v.e. huis, huisgenoot.
Serjant. Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692.
inquilīnus
adj.
- for * incolīnus, incola, of foreign birth: civis urbis Romae, S.—As subst, a sojourner, lodger, immigrant: te inquilino.
INQUILINUS
INQUILI´NUS[EXSILIUMp. 516 b. ]