inquilinatus
inquĭlīnātus, ūs, m. [inquilinus],
- an inhabiting of a place which is not one’s own, sojourning: inquilinatūs tempus, Tert. Anim. 38 fin.; Sid. Ep. 5, 19.
inquilīnātus, ūs, m. (inquilinus), das Bewohnen ohne Eigentumsrecht, Eccl.
nempe dum sic tantus in ~u cum vidua nausitaret inquilinus, fatalitate functus est vidue filius
inquĭlīnātŭs, ūs, m. , état de locataire : Tert. Anim. 38 ; Sid. Ep. 5, 19.