insiticius
insĭtīcĭus, a, um, adj. [insitio],
- that is inserted, ingrafted (ante-class. and post-Aug.); hence, trop.: somnus, that is inserted between the occupations of the day, a noon-day nap, siesta, Varr. R. R. 1, 2, 5: muli, produced from two species of animals, qs. ingrafted, id. ib. 2, 8, 1; Ap. Met. 6, p. 186 (not found); (with inductus) sermo, i.e. foreign, Plin. Ep. 4, 3, 5.
īnsitīcius, a, um (insero, evi), I) eingefügt, somnus, Mittagsschlaf, Varro r. r. 1, 2, 5. – II) insbes., eingepfropft, übtr., mulus, nicht aus eigenem Geschlechte entsprossen, Varro: ebenso asinus, Apul.: sermo hic ins. et inductus, aus dem Ausland zu uns verpflanzte u. bei uns eingeführte (Ggstz. sermo patrius), Plin. ep. 4, 3, 5.
hec ~ia idem est quod insitio i.entement , unde Ovidius ‘venerit insitio fac ramum ramus adoptet’ unde Sidonius ‘hanc in te ipse virtutem si naturalis est excole si minus ut insiticiam appone’, i. eam insere quod est Romaniceenter , et dicitur ab insito, insitivus, vel ~ius
īnsĭtīcĭus, (15) a, um (insitus), ¶ 1 inséré dans, intercalé : somnus Varro R. 1, 2, 5, sieste ¶ 2 enté, hybride : Varro R. 2, 8, 1 || [fig.] étranger : Plin. Min. Ep. 4, 3, 5.
- 1. geënt;
- 2. (metaf.) uit het buitenland overgewaaid, vreemd [sermo].