insolite
insŏlĭtē, adv., v. insolitus, a, um, fin.
īnsolitē, Adv. (insolitus), wider Gewohnheit, Augustin. de doctr. chr. 2, 23 extr.
non permittant ipsos ‥ aliquod novum indebite aut ~e ‥ attemptare
litteram vestram ‥ nobis ~e directam
in ista damnacione, ad ostendendum defectum attestacionis humane fuit ~e terremotus(
īnsŏlĭtē, contre la coutume : Aug. Doctr. Chr. 2, 23.