insolesco
insolesco, to grow haughty, become elated
insŏlesco, ĕre, v. inch. n. [insolens], to become unusual or strange.
- I Lit., of the voice, to begin to change, to become manly: coepit Caelo vox insolescere, Tert. ad Nat. 2, 12; of the womb: uterus insolescens, i.e. swelling up, Hier. in Helv. 18.—
- II Trop., to grow haughty or insolent, to become elated (mostly post-Aug.): ad superbiam, Cato ap. Gell. 7, 3, 15: per licentiam animus humanus insolescit, Sall. C. 6, 7: rebus secundis, Tac. H. 2, 7; Just. 31, 8, 7.
īn-solēsco, ere (in u. soleo), ungewöhnlich werden, I) physisch erstarken, zunehmen, simul coepit Caelo vox insolescere, Tert. ad nat. 2, 12. p. 379, 10 Oehler: novem mensibus uterus insolescens, Hieron. in Helvid. § 18. – II) ethisch, sich unangemessen benehmen, das rechte Maß überschreiten, ausarten, neque ipse gaudium moderans et magis insolescente Plancinā, Tac. ann. 2, 75: m. ad u. Akk., ad superbiam ferociamque et immodicum modum, Tiro b. Gell. 6 (7), 3, 15. – b) sich überheben, dreist-, keck-, übermütig werden, v. Pers., si quando insolescerent, Tac.: ins. sublatius, Amm.: rebus secundis, Tac., secundis rebus, Iustin.: eo modo minume posse putabant per licentiam insolescere animum humanum, Sall.
See: insolescere
īnsŏlēscō, (14) ĕre, intr., ¶ 1 devenir arrogant, insolent : Cat. d. Gell. 7, 3, 15 ; Sall. C. 6, 7 ; Tac. H. 2, 7 ¶ 2 prendre un aspect inaccoutumé : Tert. Nat. 2, 12.
īn-solēscō —, —, ere,
- inch, to grow haughty, become elated: per licentiam animus insolescit, S.: rebus secundis, Ta.