instaurator
instaurātor, ōris, m. [instauro],
- a renewer, restorer (post-class.): moenium, Inscr. ap. Reines. 2, 31; Amm.27, 3, 5.
īnstaurātor, ōris, m. (instauro), der Erneuerer, Wiederhersteller, non ut veterum instaurator, sed ut conditor, Amm. 27, 3, 7. Außerdem Alcim. Avit. ad soror. 438.
xl s. in feodo Gilberti ~oris per annum; et viij s. allocat’ instaur’ forestarum pro vit[ulis ] signandis
onus compoti Jacobi Ellerkour, appruatoris et ~oris(
īnstaurātŏr, ōris, m. , restaurateur [archit.] : Amm. 27, 3, 7.