instigatio
instīgātĭo, ōnis, f. [instigo],
- an urging, stimulating, instigating, an incitement, instigation: auditorum, Auct. Her. 2, 30, 47: novercalibus instigationibus corrupti, Dig. 5, 2, 4: praedonum, Lact. 5, 19, 2.
īnstīgātio, ōnis, f. (instigo), die Anstachlung, die Anreizung, der Antrieb, auditorum, Cornif. rhet. 2, 47: praedonum instigationes, Lact. 5, 19, 2: illorum instigationes, Augustin. de civ. dei 2, 25 extr.: novercales, Aufhetzereien, Gaius dig. 5, 2, 4.
tertia fuit hujus tumultus ~o
si proprio motu abbatis vel ~one monachorum seu aliorum queratur
Scottos ‥ qui per ~onem regis Francie Angliam intraverunt
nescitur quorum ~one [v. l. investigatione ] vel consilio rex Malcolmus [IV ] ‥ regi Henrico [II ] homagium fecit
instinctu
ideo venit Spiritus Sanctus in specie linguarum contra diabolicam ~onem
fatebatur ‥ se ex ~one diabolica haec fecisse
~one diabolica ‥ apostataverint
ipse, ~one diabolica, ‥ laqueos nequicie innocentibus pandit
īnstīgātĭō, ōnis, f. (instigo), action dʼémouvoir, dʼexciter : Her. 2, 47 || instigation : Gaius Dig. 5, 2, 4.