instrenue
instrēnŭē, adv., v. instrenuus, a, um, fin.
īnstrēnuē, Adv. (instrenuus), nichts unternehmend, v. Kriegern = feig, non instr. mori, mutig sterben, Iustin. 17, 2, 1.
īnstrēnŭē, lâchement : Just. 17, 2, 1.