insubidus
in-sŭbĭdus, a, um, adj.,
- stupid, foolish (post-class.), Gell. 19, 9, 9: vultus, Lampr. Commod. 17, 3: scitamenta, Gell. 18, 8, 1.— Comp., Gell. 6, 1, 2; 13, 20, 4.— Adv.: in-sŭbĭdē, stupidly, foolishly (post-class.): aliquid non insubide introspicere, Macr. S. 7, 14, § 3: disserere, Gell. 1, 2, 4.
īn-subidus, a, um, ungeschickt, einfältig, v. Pers., Gell. 19, 9, 9: v. Lebl., vultus, Schafsgesicht, Lampr. Commod. 17, 3: scitamenta, Gell. 18, 8, 1. – Compar., nihil est prorsus istis insubidius, Gell. 6, 1, 2: u. so Gell. 13, 20, 4.
īnsŭbĭdus, a, um, étourdi, inconsidéré : Gell. 18, 8, 1 ; 19, 9, 9 ; -ior Gell. 6, 1, 2.
Setosus, in Gloss. Sangerman. MS. n. 501. Gellius lib. 19. cap. 9. utitur pro Invenusto, inconsiderato, imprudenti, ut et comparativo
Insubidior, lib. 6. cap. 1. et lib. 13. cap. 20.
Insubide, lib. 1. cap. 2.