insuavis

in -sŭāvis, e, adj.,

• unpleasant, disagreeable (class.): herba cibo non insuavis, Plin. 24, 16, 97, § 154: vita, Cic. Att. 10, 4: voces, Gell. 18, 11.— Comp.: quid insuavius quam clamor? Auct. Her. 3, 12.—Sup.: insuavissima littera, Cic. Or. 49, 163.

īn-suāvis, e, nicht süß, nicht lieblich, unangenehm, I) für die Sinne: aqua, Vitr.: odor, Colum.: herba cibo non ins., Plin.: quid insuavius quam clamor etc., Cornif. rhet. 3, 22: insuavissima littera, sehr übellautender (kakophonischer), Cic. or. 163: u. so praepositio, Cic. – II) für das Gemüt: homo, Hor.: vita, Cic.: cuius eloquentia non insuavis est, Lact.

insuavis [CL] 1 unpleasant, sour, harsh (to the senses): a (of taste or smell); b (of sound). a quid olfactu narium ~ius? Gir. GE II 4 p. 181.  b hujus vocis sonus ~is est Quaest. Salern. B 37. 2 unpleasant, disagreeable. qui ‥ amaritudinis asperitatibus ~es proximis et quasi intractabiles existunt Bede Hom. II 25. 435; si eo educente exiret, sicut ab eo non injocundus est introitus, ita et ad eum non ~is foret exitus? Adel. QN 43; qui vero sepe corripitur et non corrigitur diligenti quoque grave nimis est honus et ~e Gir. SD 46; nichil natura solitarium amat, unde si quis in celum ascendisset naturamque mundi et pulchritudinem siderum aspexisset ~em illi sine socio et amico amministracionem fore diceret W. Burley Vit. Phil. 92.

īnsuāvis, (15) e, qui nʼest pas doux, désagréable : [au goût] Plin. 24, 154 ; [à lʼoreille] Cic. Or. 163 || [fig.] Cic. Att. 10, 4 ; Læl. 88 ; de Or. 2, 25 || -vior Her. 3, 22 ; -issimus Cic. Or. 163.

īn-suāvis e, adj.

• with comp.and sup, unpleasant, disagreeable: vita: haberi, H.: insuavissima littera.